Εδώ και πέντε χρόνια ακούμε για επενδύσεις που θα γίνουν στην περιοχή μας, ακούμε νούμερα τεράστια, ένα δις, ενάμιση δις, πάντα υπάρχει ένα νούμερο μεγαλύτερο από το προηγούμενο. Περιφερειάρχης, υπουργοί ακόμα και ο πρωθυπουργός, κρυμμένος πίσω από δεκάδες αστυνομικούς, εξαγγέλλουν έργα ελπίδας, αναγέννησης, ανάπτυξης και φυσικά δίκαιης μετάβασης.
Μας υποσχέθηκαν ότι κορυφαία επένδυση ότι θα είναι η Sunlight, ένα εθνικό πρότζεκτ που θα δημιουργούσε πάνω από 2.000 θέσεις εργασίας, υψηλής εξειδίκευσης.
Όμως, η Sunlight ακύρωσε την επένδυση λόγω της αδυναμίας της Ελλάδας να στηρίξει τη βιωσιμότητα μεγάλων επενδύσεων στον τομέα της ενέργειας και ειδικότερα στον χώρο των συσσωρευτών ενέργειας, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά ότι αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί επαρκώς σε αυτά που έχει η ίδια σχεδιάσει επί χάρτου.
Τελικά, εμείς δεν βλέπουμε τίποτα άλλο εκτός από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες που γεμίζουν τα βουνά μας και τις τσέπες κάποιων. Ακριβό ρεύμα, κοροϊδία και κάτι κέντρα εκπαίδευσης (παλιά συνταγή) που απλά προωθούν χρήματα στα κέντρα κι φρούδες ελπίδες στους ανέργους της περιοχής μας, πριν φύγουν κι αυτοί.
Μήπως τελικά όλες αυτές οι υποσχέσεις για επενδύσεις και δίκαιη μετάβαση είναι σαν την ανεξαρτητοποίηση του περιφερειάρχη μας; Μήπως κρατάνε και αυτές λίγους μήνες μέχρι να πάμε ακόμα λίγο πιο κάτω να περάσει και να ξεχαστεί.
Η περιοχή στενάζει από την βίαιη απολιγνιτοποίηση, όλες οι αποφάσεις παίρνονται από την κεντρική κυβέρνηση με τους τοπικούς «άρχοντες» να είναι μαριονέτες στα χέρια του πρωθυπουργού και των οικονομικών συμφερόντων που τον κατευθύνουν.
Μόνο αν η τοπική κοινωνία ενωθεί και αναλάβει δράση τα χρήματα της δίκαιης μετάβασης θα πιάσουν τόπο. Μόνο αν οι κάτοικοι της περιοχής οργανωθούν και απαιτήσουν θα δουν τον τόπο τους να προστατεύεται από τα αρπαχτικά, τα παιδιά τους να βρίσκουν δουλειά και η περιοχή να αναπτύσσεται αληθινά για όλους.
Φτάνουν πια τα παραμύθια με ή χωρίς Λευκούς Δράκους.
