ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ Α΄ ΒΑΘΜΟΥ ΠΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ
Στα δύο πρώτα μέρη, αναφερθήκαμε στη δομή του Δήμου ΒΟΙΟΥ και στην αναγκαιότητα ενιαίου ψηφοδελτίου με τρεις ξεχωριστούς πίνακες, α) στο δίδυμο των υποψήφιων δημάρχων, με τους αναπληρωτές, β) στους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους και γ) στους υποψήφιους τοπικούς.
Τονίστηκε η σημασία της απλής αναλογικής, που απαιτεί συνεχή διαβούλευση, μεταξύ όλων των συμμετόχων και φυσικά η καθοριστική σημασία, που έχει η σωστή επιλογή του δημάρχου και των υπόλοιπων στελεχών, που πρέπει να κινούνται με εντιμότητα και αυταπάρνηση.
Ο αναπληρωτής δήμαρχος είναι απαραίτητος, για κάθε ενδεχόμενο αναπλήρωσης.
Επιμένουμε στις πολλαπλές ιδιότητες (ικανότητες και δυνατότητες) του προσώπου του δημάρχου, που, εκτός των άλλων, πρέπει να διαθέτει και το κοκαλάκι της νυχτερίδας.
Δεν έχει και τόση σημασία αν θα έχει ένα ή περισσότερα πτυχία (αφού του λείπουν πολύ περισσότερα, από άλλες ειδικότητες).
Η σωστή αξιολόγηση όλων των υποψήφιων, θα ήταν εύκολη υπόθεση, ιδίως στις μικρές πόλεις και στα χωριά, που όλοι «γνωριζόμαστε» μεταξύ μας και μπορούμε να κρίνουμε και να συγκρίνουμε.
Και ένα παιδάκι της πρώτης τάξης του δημοτικού, αν το ρωτήσεις ποιος είναι ο καλύτερος της τάξης, αμέσως θα σου απαντήσει:
Πρώτος είναι ο Κώστας, δεύτερη η Ελένη και τρίτος είμαι εγώ…
Από την πρακτική της καθημερινότητας διαφαίνεται η ποιότητα του χαρακτήρα καθενός, υποψήφιου, όπως, επίσης, διακρίνονται εύκολα και οι παραπάνω ιδιότητές του.
Αν είναι υπερόπτης, εριστικός, αλαζόνας, ή αν δρα με υστεροβουλία κλπ.
Αν προκαλεί, κυρίως κομματικά, τους συμπολίτες με τις ενέργειές του και από άλλες χαρακτηριστικές λεπτομέρειες.
Παράδειγμα: Αν κόβει, ή αν ζητά αποδείξεις κλπ.
Αν είναι αγρότης και δηλώνει ψέματα για να πάρει επιδοτήσεις κλπ.
Αν τα πηγαίνει καλά με την οικογένειά του.
Αν δεν χρωστά στην αγορά κλπ, αν είναι απατεώνας, αν είναι τεμπέλης κλπ, πράγματα που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού.
Χρειάζεται ένας δήμαρχος, που να είναι πράος κι εργατικός με ακέραιο χαρακτήρα, που θα συντονίζει τα του Δήμου, δυναμικά, αλλά με συνεννόηση και συνεργασία, ανά πάσα στιγμή και κατά τον καλύτερο τρόπο, θεωρώντας όλα τα δημοτικά μέλη σαν δικά του παιδιά και όχι μόνον αυτά της ομάδας του, στην περίπτωση που υπάρχουν συνδυασμοί.
Τα ίδια ισχύουν, βέβαια και για τα υπόλοιπα στελέχη.
Εδώ, φυσικά, υπεισέρχονται (κακώς) και «ανθρώπινοι» παράγοντες και αδυναμίες, που μπορούν να παραπλανήσουν τους δημότες που υποκύπτουν στις πιέσεις, του γνωστού, του φίλου, του συγγενή, του δανειστή κλπ…
Άλλος εκλιπαρεί την ψήφο, για να ξοφλήσει τα χρέη του, άλλος να βρει μία καλή νύφη, άλλος για να εξελιχθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή, άλλος για να διορίσει τα παιδιά του κλπ.
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου κι έχουμε δρόμο ακόμη (για… διαπαιδαγώγηση).
Για την απλή αναλογική εκτιμούμε ότι με αυτήν λειτουργεί πιο σωστά η δημοκρατία, μακριά από αυταρχικές διαθέσεις και παραγοντισμούς και είναι γνωστά τα πλεονεκτήματά της (αλλά, κι εδώ υπάρχει ανηφόρα, για την…. εμπέδωση).
Η αναγκαιότητα της ύπαρξης προσωπικού συνδυασμού (αυλής), για κάθε υποψήφιο δήμαρχο, θα πρέπει να εξηγηθεί από τους εισηγητές.
Εμείς, εκτιμούμε ότι: Οι συνδυασμοί, ίσως να δείχνουν μία τυπική συλλογικότητα, αλλά στην τοπική αυτοδιοίκηση, αυτή η ομαδοποίηση είναι ό,τι χειρότερο, γιατί:
*Διαχωρίζονται οι δημότες, εκ προοιμίου, στους δικούς μας και στους άλλους και προδιαθέτουν αντιπαλότητες, οπότε, η δήθεν συλλογικότητα ατονεί και δεν εξασφαλίζει την πλειοψηφία στη λήψη των αποφάσεων, αφού αυτές, σε κάθε περίπτωση, θα λαμβάνονται με αναλογική συνεννόηση, αλλά όπου οι υπόλοιποι θα θεωρούνται ντε φάκτο (λόγω των συνδυασμών) ξένοι κι αντίπαλοι.
*Δεσμεύεται η τοπική αυτοδιοίκηση, με άτομα της προσωπικής επιλογής του εκάστοτε υποψήφιου δημάρχου, με ταπεινά, πολλές φορές ελατήρια (γνωριμίες, οικονομική επιφάνεια, συγγενολόι κλπ) και με τη δημιουργία κλίκας και βλέπουμε, σήμερα, λόγω κομματικής επιρροής, μερικοί να παρουσιάζονται ως ποιμένες πειθήνιων υπηκόων, κατεστημένο που πρέπει να σπάσει.
Θα κατατίθενται, στο δημοτικό συμβούλιο, όλες οι απόψεις, χωρίς να θεωρούνται ότι υποβάλλονται από την προκατειλημμένη πλειοψηφία ή τη μειοψηφία.
Στην απλή αναλογική δεν επιτρέπονται πλειοψηφίες και μειοψηφίες, εκ των προτέρων.
Έτσι κι αλλιώς οι συμμαχίες, μπορούν να επιτευχθούν κάθε στιγμή, αφού θα θεωρούνται όλοι μία οικογένεια… και οι αποφάσεις θα παίρνονται δημοκρατικά κάθε φορά και εκ των ενόντων.
Οι όποιες αποφάσεις, βέβαια, θα έχουν πάντα πολιτική χροιά, αλλά είναι ανεπίτρεπτο να προτείνονται κομματικά χρίσματα, που μερικοί θα προσπαθήσουν να τα περάσουν και στην Τ.Α. (και μπορεί να το «πετύχουν»).
Μπορεί να πει κανείς, ότι δεν ταιριάζει η απλή αναλογική με την ύπαρξη συνδυασμών, όπου, εκτός των άλλων, δημιουργούνται και όρια ποσοστών συμμετοχής στην κατανομή των εδρών, αδιάθετα υπόλοιπα κλπ..
Ο δήμαρχος, όπως τονίστηκε στο προηγούμενο σημείωμα, θα ορίζει τους μισούς αντιδημάρχους κάθε φορά και οι υπόλοιποι θα καθορίζονται από την πλειοψηφία, που ανά διετία αλλάζουν όλοι.
Σήμερα, ορίζονται όλοι από το Δήμαρχο και υπάρχει μεροληψία.
Ο καθένας θα είναι δυνάμει αντιδήμαρχος, θα παραμένει ενεργός και θα περιμένει την επιλογή από το δήμαρχο, ή από την πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου, ανάλογα με τη συγκυρία.
Δε χρειάζεται παραλληλισμός με την κεντρική πολιτική σκηνή, που είναι διαφορετικά τα πράγματα και κομματικά.
Αφού, πάντως, ομολογούν οι πάντες ότι τα πράγματα στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν πάνε και τόσο καλά και δεν είναι κανένας ευχαριστημένος, γιατί δε γίνεται ανατροπή του κατεστημένου;
Οι Ο.Τ.Α., θέλουμε, δε θέλουμε είναι, κακώς, εξαρτημένοι (κυρίως οικονομικά) από την εκάστοτε κυβέρνηση, που καθορίζει τα γενικά πλάνα και περιορίζει τους βαθμούς ελευθερίας των δήμων και είναι αταίριαστη η έννοια της αυτοδιοίκησης (μάλλον κατευθυνόμενης ετεροδιοίκησης), όπως και η έννοια της τοπικής στους μεγάλους δήμους, που πρέπει να διαχωριστούν.
Το ίδιο συμβαίνει και με την κεντρική διοίκηση, που οι κατευθυντήριες γραμμές (κυρίως οικονομικές, από όπου εξαρτώνται πολλά), επιτάσσονται από τους δανειστές.
Τα προγράμματα, οι προτάσεις και τα οράματα είναι αντικειμενικά και κοινά από όλους τους υποψήφιους, τουλάχιστον για τα τοπικά δημοτικά θέματα, αλλά τελικά, η διαφοροποίηση των εκάστοτε συνδυασμών (είτε κεντρικά-κομματικά, είτε τοπικά), έγκειται στις προτεραιότητες που θέτουν για μια συντηρητική ή προοδευτική διακυβέρνηση, κάθε φορά.
Τόσο απλά, και… τόσο δεσμευμένα, από άλλες «λογικές»..
Αναφέρουμε, ενδεικτικά, διάφορες προγραμματικές δηλώσεις-προτάσεις-υποσχέσεις, οράματα, για την Τ.Α., όλα κοινά για όλους, γιατί είναι λογικά, αλλά που (όπως τονίστηκε) δεν υλοποιούνται, λόγω των οικονομικών και των διαφόρων προτεραιοτήτων.
Η κοινοποίηση του πίνακα (6 σελίδες) αναβάλλεται, αλλά θα επανέλθει για να παρατηρήσουμε πόσα ελάχιστα μπορούν να πραγματοποιηθούν, αλλά εμείς ετοιμαζόμαστε να τα ξαναπροτείνουμε, υποσχόμενοι τα ίδια και στις επόμενες εκλογές, αφού παραμένουν διαχρονικά, αλλά μη εκτελεστά.
Επιγραμματικά, εμείς παραμένουμε στο μικροκλίμα μας και τη μεγάλη εικόνα την αφήνουμε στους άλλους (ηττοπάθεια)!
Α, ρε κατακαημένο Βόιο (κι όχι μόνο αυτό), τι σούμελε να πάθεις..
Τσολακόπουλος Ανδρέας, ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος και μαθηματικός.
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός.
