Η Αντιγόνη Σιώμου, μεγάλωσε στο Βελβεντό Κοζάνης, κόρη της Ματίνας Παπά του Αργυρίου και της Αντιγόνης Παπά, με καταγωγή από την Σιάτιστα, υπογράφει το δεύτερο μυθιστόρημά της με τίτλο Παραμύθα.
Μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη για να φοιτήσει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας.
Αγαπώντας από παιδί τα βιβλία, το διάβασμα και τη συγγραφή, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της ολοκληρώνοντας το ΔΠΜΣ Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού στο ίδιο πανεπιστημιακό ίδρυμα.
Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε όταν ήταν δεκαεννέα ετών και φέρει τον τίτλο Η Κοιλάδα (Εκδόσεις Πατάκη).
Το δεύτερο μυθιστόρημά της με τίτλο Παραμύθα εκδόθηκε το 2021 από τις εκδόσεις Λυκόφως.
Ας γνωρίσουμε το βιβλίο
Ένας τριαντάχρονος βρέθηκε πεταμένος στα σκουπίδια. Όταν ξυπνάει πλέον στο νοσοκομείο, έχει χάσει εντελώς τις αναμνήσεις του –αρχικά, ακόμη και τη γνώση της μητρικής του γλώσσας. Του δίνουν το όνομα «Τζο Μπράουν», ένα κοινότοπο όνομα, αφού κανείς δεν ξέρει ούτε μπορεί να ανακαλύψει τίποτα για το παρελθόν του.
Σαν ένας νέος πρωτόπλαστος, ο Τζο Μπράουν έρχεται αντιμέτωπος με τον κόσμο γύρω του. Πώς μπορεί όμως ένας τέτοιος αμόλυντος άνθρωπος, τόσο αγνός και αθώος όσο ένα μικρό παιδί, να ενταχθεί μέσα στη σύγχρονη, αδίστακτη κοινωνία;
Αυτός είναι ο πυρήνας του μυθιστορήματος της Αντιγόνης Σιώμου, με τίτλο «Παραμύθα» ή, αλλιώς, Εισαγωγή στην Καθημερινότητα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.
Ας ακούσουμε, όμως, τι έχει εισαγωγικά ο ίδιος ο Τζο Μπράνουν να πει:
Δεν έχω όνομα. Το όνομά μου είναι άγνωστο.
Γι’ αυτό και μου βρήκαν ένα όνομα.
Το όνομά μου πλέον είναι Τζο Μπράουν.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ο γιατρός Στήβενσον και ο κύριος Ρόμπερτ
διάλεξαν να με ονομάσουν έτσι.
Βέβαια, δεν κατάλαβα και ποτέ μου τίποτα απ’ όλη αυτήν την παράνοια
που διαδραματίζεται γύρω μου.
Ίσως, όμως, και να μην ξέρω τι ακριβώς σημαίνει η λέξη «παράνοια».
Ίσως να μην την χρησιμοποιώ σωστά αυτήν τη λέξη.
Πρακτικά δεν ξέρω τίποτα.
Λίγα λόγια της Αντιγόνης Σιώμου από το προσωπικό της προφίλ στο fecabook:
Τι πιο σύνηθες από το να πιστεύουμε ότι ένα βιβλίο είναι το δημιούργημα ενός συγγραφέα; Κι όμως για μένα το κάθε βιβλίο είναι δημιούργημα πολλών ανθρώπων ταυτόχρονα – άσχετα που μόνο ένας κατέληξε να το αποτυπώσει σε γραπτό. Τα θετικά σας σχόλια και τα μηνύματά σας για την Παραμύθα (Eκδόσεις Λυκόφως), που με έχουν κατακλίσει τον τελευταίο καιρό, μ’ έχουν πραγματικά συγκινήσει. Θα ήθελα όμως να αναφέρω, όπως και στις ευχαριστίες του βιβλίου, ότι το έργο αυτό αποτελεί προϊόν προσωπικής παρατήρησης ατόμων που βρέθηκαν τυχαία ή όχι στη ζωή μου, οπότε ένα πλήθος ανθρώπων συνέβαλε με τις πράξεις του, τα λόγια του, αλλά και τις συμβουλές του σε αυτό το έντυπο πλέον αποτέλεσμα.
.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτούς τους γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους που βρέθηκαν μπροστά μου και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Θεσσαλονίκη, στην οποία αυτό το έργο είναι αφιερωμένο, αλλά και στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, το Βελβεντό Κοζάνης (Βελβεντό / Velvento) , που έθεσε τα θεμέλια για να διαλέξω τη συγγραφή ως διέξοδο δημιουργίας και επικοινωνίας (ιδίως στην Παιδική & Εφηβική Βιβλιοθήκη Βελβεντού – Velvento Children’s Library που κυριολεκτικά με γαλούχισε με βιβλία, φαντασία και ιδέες αναρίθμητες). Και ένα ακόμη ευχαριστώ που συνεχίζετε και είμαι σίγουρη ότι για πάντα θα συνεχίζετε να με εμπνέετε 
