Την προηγούμενη εβδομάδα επισκέφθηκα για άλλη μια φορά την Κοινότητα των Πύργων Εορδαίας και συγκεκριμένα τους οπωρώνες μήλων και κερασιών της περιοχής. Η Κοινότητα, χάρη στις εντατικές και οργανωμένες καλλιέργειες της, καταφέρνει να εξάγει σημαντικό μέρος της παραγωγής της, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενίσχυση του τοπικού αλλά και του εθνικού ΑΕΠ. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι δημιουργεί θέσεις εργασίας για νέους ανθρώπους, διατηρώντας ζωντανό τον κοινωνικό ιστό: παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο συνεχίζουν να λειτουργούν, σε μια περίοδο που σε πολλές περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας σχολικές μονάδες συγχωνεύονται ή κλείνουν.
Η εικόνα των καλλιεργειών είναι υποδειγματική. Τα κτήματα είναι περιποιημένα, σύγχρονα και αποπνέουν επαγγελματισμό – μια εικόνα που παραπέμπει σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό αγροτικό τοπίο.
Δυστυχώς, η πραγματικότητα αλλάζει δραματικά μόλις βρεθεί κανείς στο αγροτικό οδικό δίκτυο. Ένα απαράδεκτο οδικό δίκτυο, εγκαταλελειμμένο, γεμάτο λακκούβες και νεροφαγιές. Δρόμοι που σε πολλές περιπτώσεις καθίστανται απροσπέλαστοι, θέτοντας σε κίνδυνο ανθρώπους, εξοπλισμό και παραγωγή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δίπλα σε καλλιέργεια υπάρχει ακόμη και ανεξέλεγκτη χωματερή.
Η αντίθεση είναι εξοργιστική: από τη μία παραγωγοί που επενδύουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε σύγχρονα μηχανήματα και από την άλλη ένα Κράτος και μια Περιφέρεια που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα στοιχειώδη.
Όλοι συμφωνούμε ότι η ανάπτυξη της περιοχής περνά μέσα από τη στήριξη του πρωτογενούς τομέα. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι: πώς την υλοποιούμε στην πράξη;
Η κεντρική διοίκηση έχει αποδείξει ότι δεν ανταποκρίνεται επαρκώς, καθώς οι πόροι προς τους Δήμους –που έχουν την ευθύνη συντήρησης των αγροτικών δρόμων– παραμένουν περιορισμένοι. Η Περιφέρεια, ωστόσο, έχει τη δυνατότητα να παρέμβει. Διαθέτει τους πόρους και μπορεί να προχωρήσει σε έργα συντήρησης αγροτικής οδοποιίας που είναι τεχνικά απλά, άμεσα υλοποιήσιμα και με σχετικά χαμηλό κόστος.
Τα προβλήματα είναι γνωστά και εκτεταμένα σε όλη την Περιφέρεια. Είναι βέβαιο ότι όσα έργα κι αν γίνουν, οι ανάγκες θα συνεχίσουν να είναι μεγάλες. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι αδράνειας.
Αυτό που απαιτείται είναι πολιτική βούληση για να γίνει η αρχή. Να σταλεί ένα σαφές μήνυμα στους ανθρώπους της παραγωγής ότι η Αυτοδιοίκηση στέκεται δίπλα τους, ειδικά σε μια περίοδο που η κεντρική πολιτεία απουσιάζει.
Σήμερα η πραγματικότητα στους Πύργους Εορδαίας εκθέτει όλους όσους περιορίζονται σε δηλώσεις χωρίς αντίκρισμα. Οι παραγωγοί δεν ζητούν χάρη. Ζητούν τα αυτονόητα: ασφαλείς δρόμους για να δουλέψουν και η Περιφέρεια οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε παρεμβάσεις.
Η αγροτική ανάπτυξη δεν έρχεται με δηλώσεις. Έρχεται με έργα. Και αυτά σήμερα απουσιάζουν.
