Σε ένα τόπο σαν τα Γρεβενά, στον οποίο δεν έχουν – τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή αυτή – υπάρξει ή καλύτερα, ολοκληρωθεί, οι μεγάλες παρεμβάσεις, (Εκπαιδευτικό Αστρονομικό Πάρκο του Όρλιακα, Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας, εμβληματικό Παλαιοντολογικό Κέντρο) που θα τον απογειώσουν, είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητούμε και να εκμεταλλευόμαστε κάθε δυνατότητα, αλλά και κάθε ευκαιρία, που μας δίνεται, για να κρατάμε τον τόπο μας ζωντανό
Στην σημερινή μου παρέμβαση δεν θα πλατειάσω σε πολλά και διαφορετικά θέματα, εστιάζοντας σε ένα και μόνο, που διαχρονικά απέδειξε την αξία και τη δυναμική του…και αναφέρομαι στην Ανακήρυξη της πόλης μας, σε Πόλη του Μανιταριού
Έχω κάθε λόγο, να έχω τις ευαισθησίες μου στο θέμα αυτό, καθώς ως δήμαρχος υπήρξα ο πρωτεργάτης το 2007 αυτής της εξέλιξης, με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του πάντα δραστήριου και δυναμικού Συλλόγου Μανιταρόφιλων Γρεβενών
Για την ιστορία και μόνο, να αναφέρω και να αναγνωρίσω, πως η συνεργασία του Δήμου και του Συλλόγου υπήρξε υποδειγματική. Εννοείται πως αν δεν υπήρχε η εικοσάχρονη και πλέον ενεργός δράση του Συλλόγου, η μαεστρία και η εξειδικευμένες γνώσεις του Προέδρου του Γιώργου Κωνσταντινίδη, τίποτα από όσα ακολούθησαν δεν θα μπορούσε να γίνει, καθώς όλα τα παραπάνω, αποτέλεσαν τη μαγιά, πάνω στην οποία στηρίχθηκε ο «μύθος» και το μανιτάρι ταξίδεψε από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα
Υπάρχουν τόποι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που αν και δεν έχουν κάπου να πατήσουν, αναζητούν διακαώς λόγους και αιτίες για να αναδείξουν τον τόπο αυτό. Και χτίζουν…και επιχειρηματολογούν…και προβάλλουν, αναζητώντας ακροατήριο και φυσικά εξωστρέφεια και επισκέπτες
Εμείς στον αντίποδα φίλοι μου, τα έχουμε όλα.
Τόπο μοναδικό, ανθρώπους τοπολάτρες με γνώσεις και πάθος, φυσική καλλονή ανυπέρβλητη και χαρακτηριστικά που ανάγονται εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πίσω, παραπέμποντας στη μοναδική γεωλογική και παλαιοντολογική μοναδικότητά μας
Τι χρειαζόμαστε λοιπόν; Να επενδύσουμε σε όλα αυτά
Εμείς τότε, το κάναμε. Και το κάναμε με πάθος, γιατί ο δικός μας «μύθος» δεν ήταν στον αέρα. Είχε γερά θεμέλια και μας προσέφερε τη δυνατότητα να αναδείξουμε τα Γρεβενά, μέσα από την αναπαραγωγή των παιδικών «αποθημένων», που ήθελαν το μανιτάρι να εμπλέκεται με τον ευφάνταστο χώρο των παραμυθιών, της χαράς και της παιδικής ψυχικής ανάτασης, που συνεπαγωγικά ακολουθούσε το διάβασμα ενός παραμυθιού.
Νάτος λοιπόν ο «μύθος», που ήρθε και αγκαλιάστηκε από όλους.
Μόνο που τίποτα δεν έγινε τυχαία. Ο Δήμος επένδυσε στην επιλογή του και διαπιστώσαμε με μεγάλη μας χαρά την τεράστια τότε ανταπόκριση όλων
Εκείνα τα δυο χρόνια, δεν υπήρξε μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι, που να μην μας προσεγγίσει. Συνεντεύξεις και παρουσιάσεις σε ραδιόφωνα και τηλεόραση, που έστελναν παντού δυνατό το μήνυμα, πως κάτι όμορφο γίνεται τα Γρεβενά.
Στοχευμένες πρωτοβουλίες μας για την ακόμα πιο έντονη προβολή του εγχειρήματος, μας ταξίδεψαν στην Αθήνα, σε ένα ξεχωριστό restaurant στην καρδιά του Κολωνακίου, με καλεσμένο όλο τον γαστρονομικό τύπο της εποχής.
Επίσης, στην Θεσσαλονίκη, στο restaurant του Botrini στο Τελλόγλειο Ίδρυμα, με την παρουσία του πνευματικού κόσμου της συμπρωτεύουσας, να στέλνει το μήνυμα, πως εδώ κάτι άξιο να αγαπηθεί και να στηριχθεί, υπάρχει
Ως αποτέλεσμα, όλες αυτές οι προσπάθειες απέδωσαν καρπούς. Τα Γρεβενά συνδέθηκαν στο υποσυνείδητο του Έλληνα με το μανιτάρι, η εξωστρέφεια έφερε κόσμο, επιχειρήσεις δημιουργήθηκαν, κόσμος εργάστηκε και δόθηκε το έναυσμα για την θεσμοθέτηση μιας ετήσιας Γιορτής του Μανιταριού, που κρατούσε σταθερό κάθε χρονιά τον τόνο
Όμως…επιτρέψτε μου να πω, πως η συνέχεια, δυστυχώς δεν υπήρξε ανάλογη. Το πάθος στέρεψε, οι μικρουπολογισμοί επικράτησαν, οι προτεραιότητες ανακυκλώθηκαν, το θέμα πέρασε σε τραγική αδράνεια, απομένοντας μόνο ο Σύλλογος των Μανιταρόφιλων να δίνει τον δικό του αγώνα…
Η θεσμοθέτηση της Γιορτής Μανιταριού έδωσε πνοή. Ο χώρος του Πάρκου των Μανιταριών αποτέλεσε για κάποια χρόνια, τον φιλόξενο εκείνο χώρο, που ξαναζωντάνευε τον «μύθο», φέροντας κόσμο και προβάλλοντας αυτά τα άλλα Γρεβενά, που πολλοί λαχταρούσαν να ξαναζήσουν…
Μόνο που η φιλότιμη προσπάθεια μερικών ρομαντικών, ασφαλώς και δεν αρκεί…κι εκεί θα πρέπει ο Δήμος Γρεβενών να σταθεί πια, αλληλέγγυος
Υπάρχει ανάγκη για επανεκκίνηση. Ο «μύθος» έχει αστείρευτές δυνάμεις, αρκεί όλοι να ξαναπιστέψουν σ αυτόν και να επενδύσουν στην διαχρονική του δυναμική.
Ένα μόνο πρώτο βήμα, αποτελεί η σε σταθερή βάση διοργάνωση της ετήσιας Γιορτής Μανιταριού, που οφείλει να βρεθεί υπό την σκέπη του Δήμου, παρέχοντας ευκολίες στους διοργανωτές, συνεργαζόμενος μαζί τους, αγκαλιάζοντας τις προτάσεις τους και φυσικά εξασφαλίζοντας τους χρήσιμους πόρους ως μια πάγια ετήσια παροχή, που θα τους επιτρέπει να βγάζουν τον καλύτερο τους εαυτό…
Αυτό το πρώτο βήμα, θα φέρει κι όλα τα επόμενα. Ένας χάρτης ενεργειών, προβολής, οργάνωσης θα αποτελέσει το έναυσμα για εξωστρέφεια, απόλυτη επικράτηση, συνεργασίες, επισκεψιμότητα και φυσικά κίνητρο για νέες παραγωγικές επενδύσεις με ότι αυτό, μπορεί να συνεπάγεται…
Δήμαρχε, είμαι βέβαιος πως αντιλαμβάνεσαι απόλυτα τον τρόπο της σκέψης μου και πως θα συμφωνήσεις μαζί μου. Πάρε τις σωστές πρωτοβουλίες, φώναξε τον Σύλλογο και συνεργαστείτε. ‘Όμορφες ιδέες θα προκύψουν, που θα σηματοδοτήσουν την επανέναρξη μιας επιθετικής πολιτικής, που θα πρέπει πέραν όλων των άλλων δύο κύριους στόχους να έχει….
Την ετήσια οικονομική στήριξη του θεσμού της Μανιταρογιορτής και της δημιουργίας επιτέλους ενός μοναδικού Μουσείου Μανιταριού, που θα έρθει και θα πιστοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αυτή την ίσως και παγκόσμια μοναδικότητα της πόλης μας
Αναμένω, αισιοδοξώ και προσβλέπω στα άμεσα αντανακλαστικά όλων, γιατί πρωτίστως το χρωστάμε στον τόπο μας
- Πρώην δήμαρχος Γρεβενών
