Το Σάββατο ξεκίνησε με ένα ψίθυρο. Μέχρι το βράδυ έγινε βοή στην πόλη.
Ο Ηλίας διακομίστηκε στη Θεσσαλονίκη.
Ποιος Ηλίας;
Ποιος Ηλίας βοηθούσε με τους προσκόπους;
Ποιος Ηλίας έτρεχε με την ‘Κόζιανη’;
Ποιος Ηλίας ανησυχούσε για την ομάδα;
Ποιος Ηλίας έτρεχε και βοηθούσε και το γνώριζε μόνο αυτός; Όποια ώρα.
Ποιος Ηλίας είχε μια καλή κουβέντα για όλους; Μα για όλους!
Ποιος Ηλίας…
Ποιος Ηλίας…
Ποιος Ηλίας…
Η εικόνα γνώριμη σε όλους. Το πρόσωπο οικείο.
Η θλίψη διάχυτη. Κοινή.
Τη Δευτέρα νέα βοή.
Ο Ηλίας μας άφησε.
Η βοή έγινε σιγή.
Πέμπτη μεσημέρι. Ο χρόνος στην πόλη παγώνει.
Ο Αι Γιώργης γεμάτος. Μέσα και έξω.
Κόσμος πολύς. Δεν κρύβει το δάκρυ του.
(«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Αλήθεια είναι.)
Πέντε μέρες μετά, ο χρόνος δεν βοήθησε να στερέψει το δάκρυ.
Μα πόσο χρόνο κρατάει το δάκρυ; Όσο η αιτία που το προκαλεί.
Πρόσφερε χρόνο, κόπο, ψυχή. Αγωνία για τον άνθρωπο, για την πόλη. Το βλέμμα στην Έφη, στα παιδιά. Μια διαδρομή, θυσία.
Συνειδητά αναλώθηκε με χαρά.
Και η θυσία αυτή γεννά μια ενδόμυχη προσδοκία. Μια ανείπωτη ελπίδα. Μια παρηγορητική βεβαιότητα.
Ο Ηλίας ανέβηκε την κλίμακα από τη γη στο Φως.
Ολόκληρη.
Άνετα.
Ως υπεραθλητής.
Και στο τελευταίο σκαλοπάτι , το σκαλοπάτι της υπέρτατης προσφοράς, όταν τίποτε άλλο δεν έμενε να δώσει, χάρισε τα σπλάχνα του και μοίρασε ζωή.
Νίκησε το θάνατο.
Πρωταθλητής πλέον.
Άξιος.
Καλή Ανάσταση φίλε μου.
