Κάποιες βραδιές δεν είναι απλώς εκδηλώσεις… Είναι μοναδικές στιγμές αγάπης και συγκίνησης….
Έτσι ένιωσα στη Σιάτιστα, στη βραδιά του ΟΙΝΟέμβριου. Σε έναν τόπο που για μένα δεν είναι απλώς αγαπημένος. Είναι κομμάτι της ψυχής μου.
Εδώ γεννήθηκε ο μπαμπάς μου. Εδώ πέρασα αμέτρητα Σαββατοκύριακα παιδί, με τη γιαγιά μου την Ελευθερία και τον παππού μου τον Λουκά. Εδώ είναι οι συγγενείς μου, οι φίλοι του μπαμπά μου, οι μυρωδιές απο το κελέαρι της γιαγιας και το μαγερειό, οι φωνές, οι αναμνήσεις μιας άλλης εποχής.
Θυμάμαι τον μπαμπά μου να μου διηγείται τις καντάδες που έκανε με τους φίλους του στα σοκάκια της Σιάτιστας. Πόσο τρελαινόμπυν να τον ακούω!
Από αυτές τις διηγήσεις γεννήθηκε η ιδέα αυτής της βραδιάς. Ήθελα να ζωντανέψω λίγο από τον κόσμο του. Τη Σιάτιστα των αμπελιών, του τρύγου, των σουτζουκιών στα παράθυρα, των τραγουδιών και των ερώτων.
Και σήμερα, μέσα από μια υπέροχη θεατρική ιστορία αγάπης απο το Θέατρο ΠΑΡΕΑ, τις καντάδες και τις μοναδικές φωνές της χορωδίας των γυναικών της Σιάτιστας, ένιωσα σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω.
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όλους τους υπέροχους συντελεστές, τη μοναδική χορωδία, τον Δήμο Βοΐου το Δήμαρχο Ζευκλή Χρήστο και την Αντιδήμαρχο Άννα Βερβερούδη για τη στήριξη και τους το μαγικό οινοποιείο Δυο Φίλοι και τη Γεωργία Γκουτζιαμάνη .
Αυτή τη βραδιά την αφιερώνω στον μπαμπά μου Μιχαηλ Φαρμακης. Στις ιστορίες του, στους φίλους του, στους ανθρώπους μας που ζουν πάντα μέσα στις αναμνήσεις μας.
Γιατί τελικά υπάρχουν τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς. Τους κουβαλάς μέσα σου μια ολόκληρη ζωή.
Σιάτιστα μου, όσα χρόνια κι αν περάσουν, εδώ θα επιστρέφω πάντα σαν εκείνο το μικρό κορίτσι τα καλοκαίρια και τα Σαββατοκύριακα…
