Είμαι εκπαιδευτικός. Μαθηματικός. Έχω μάθει να αναζητώ τη λογική, να εξετάζω τα δεδομένα, να αμφισβητώ, να ζητώ αποδείξεις και να μη δέχομαι ως απάντηση το «έτσι είναι».
Και αναρωτιέμαι… Μήπως τελικά εγώ δεν καταλαβαίνω; Μήπως διαβάζω λάθος; Μήπως όλα όσα συμβαίνουν είναι φυσιολογικά κι εγώ επιμένω να βλέπω προβλήματα εκεί που κάποιοι βλέπουν απλώς μια ακόμη συνηθισμένη πολιτική διαχείριση;
Η υπόθεση της μοριοδότησης της κόρης του Υπουργού, όπως παρουσιάζεται δημόσια, έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα γεγονότων και ερωτημάτων που δεν γίνεται να προσπερνιούνται με μερικές δηλώσεις και μια επίκληση στο «παλιό σύστημα»,το οποίο το αλλάζουμε τώρα.
Η συζήτηση για πολλά θέματα που αναδείχθηκαν και είναι γνωστά, μετατοπίζεται, οι ευθύνες διαχέονται, οι εξηγήσεις μοιάζουν να εξαντλούνται στην αναζήτηση κάποιου άλλου που φταίει.
Δεν είναι όλα τα θέματα ίδια. Δεν έχουν όλα την ίδια βαρύτητα ούτε επιδέχονται τις ίδιες εξηγήσεις. Όμως έχουν κάτι κοινό: την ανάγκη για διαφάνεια, λογοδοσία και θεσμική συνέπεια.
Αυτό που με φοβίζει περισσότερο δεν είναι μόνο όσα αποκαλύπτονται ή καταγγέλλονται. Είναι η εξοικείωση με αυτά. Είναι η ταχύτητα με την οποία ξεχνάμε, η ευκολία με την οποία αλλάζουμε θέμα, η ανοχή που κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα.
Και ως εκπαιδευτικός αναρωτιέμαι: Τι ακριβώς να πω στους μαθητές μου όταν τους μιλάω για ισονομία, αξιοκρατία, δικαιοσύνη, υπευθυνότητα; Πώς να τους πείσω ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους, όταν η δημόσια ζωή γεννά διαρκώς ερωτήματα για το αν πράγματι ισχύουν;
Δεν ζητώ να καταδικάζεται κανείς χωρίς στοιχεία. Δεν ζητώ να είναι όλοι ένοχοι επειδή υπάρχουν καταγγελίες. Ζητώ όμως κάτι αυτονόητο: να μην αντιμετωπίζεται η κοινωνία ως ένα κοινό που θα κουραστεί, θα ξεχάσει και τελικά θα αποδεχτεί τα πάντα.
Η δημοκρατία δεν είναι μόνο οι εκλογές. Είναι οι θεσμοί, η λογοδοσία, η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, η αλήθεια, η δυνατότητα του πολίτη να ρωτά χωρίς να θεωρείται ενοχλητικός.
Και όχι, δεν θέλω να συνηθίσω. Δεν θέλω να χαμηλώσω τις απαιτήσεις μου. Δεν θέλω να πιστέψω ότι η ηθική είναι μια παρωχημένη έννοια και ότι η αξιοκρατία είναι μια αφελής προσδοκία.
Ίσως τελικά δεν έχω χάσει την ικανότητα να διαβάζω σωστά όσα συμβαίνουν. Ίσως απλώς αρνούμαι να θεωρήσω φυσιολογικό αυτό που δεν πρέπει ποτέ να γίνει φυσιολογικό.
Γιατί το πιο επικίνδυνο σημείο για μια κοινωνία δεν είναι όταν συμβαίνουν πράγματα που την πληγώνουν. Είναι όταν παύει να ενοχλείται από αυτά.
