Στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη, σημαντική θέση κατέχει ο Επιτάφιος του Περικλή, δηλαδή ο επικήδειος λόγος του προς τους Αθηναίους για τα θύματα του πρώτου έτους.
Εκεί, ο γιος του Ξανθίππου μας διδάσκει ότι η μνήμη των επιφανών ανδρών διατηρείται όχι σ’ επιγραφές αλλά στις συνειδήσεις και στις καρδιές των ανθρώπων και ότι η καλύτερη τιμή είναι η υπεράσπιση αυτών για τα οποία εκείνοι αγωνίστηκαν. Ακόμα, ότι ο πλούτος (πρέπει να) αποτελεί ευκαιρία για κοινωνική προσφορά και όχι για κομπασμό «πλούτω τε έργου μάλλον καιρώ ή λόγου κόμπω χρώμεθα».
Αναπόφευκτος ο συνειρμός ότι ο Επιτάφιος εκφωνήθηκε λίγο καιρό προτού εκδηλωθεί μία άλλη σαρωτική επιδημία, ο Λοιμός των Αθηνών.
Με τα παραπάνω λόγια, ο Περικλής αποδίδει την ελληνογενή αντίληψη μίας γνήσιας φιλελεύθερης δημοκρατίας, η οποία δεν ενοχοποιεί το επιχειρηματικό κέρδος, αλλά το βλέπει ως αφορμή για κοινωνική προσφορά και ευεργεσία και όχι για κομπασμό.
Διάσπαρτη η ιστορία της χώρας και του τόπου μας από μεγάλους ευεργέτες: Αβέρωφ, Αρσάκης, Ωνάσης, Μποδοσάκης, Βαλταδώρος και πλήθος άλλων. Όμως, η παράδοση του ευεργετισμού έχει και τώρα επάξιους συνεχιστές: Παπαγεωργίου, Παπανικολάου και άλλους πολλούς.
Στο σημερινό υγειονομικό πόλεμο, η κοινωνία μας ξαναβρίσκει αρωγό της το αίσθημα αλληλεγγύης αξιότατων συμπολιτών μας.
Με αφορμή την πρόσφατη σημαντική προσφορά ενός σύγχρονου ασθενοφόρου στο ΕΚΑΒ Δυτικής Μακεδονίας από τους καλούς φίλους Φίλιππο και Αδάμ Ιωαννίδη, απηχώντας πιστεύω τα αισθήματα όλης της κοινωνίας, θέλω να συγχαρώ κάθε συμπολίτη μας για την έμπρακτη στήριξη των συνανθρώπων, των φορέων και των λειτουργών μας, που δίνουν την εξαντλητική αυτή μάχη απέναντι στην πανδημία.
Σας ευχαριστούμε!
