Σέβομαι, κατανοώ, εκτιμώ και σε μεγάλο βαθμό στηρίζω τον αγώνα των αγροτών για καλύτερες συνθήκες στη δουλειά τους και μακροημέρευση στα χωράφια τους
Όμως…
Αποτελεί κομβικό σημείο, η μη προσέλευσή τους σε διάλογο με την κυβέρνηση. Τόσο κομβικό, που σε τελική ανάλυση και μετά τα όσα έχουν προηγηθεί, ο κοινωνικός αυτοματισμός για τον οποίο τόσα έχουν γραφεί, να μην αποτελεί πια μια δόλια μεθόδευση της κυβέρνησης, αλλά αναντίρρητη ανάγκη άμυνας και αυτοπροστασίας της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι σε μια τακτική, που υπερμάχεται το όφελος μιας κοινωνικής ομάδας, αλλά αντιπαλεύει με κόστος πια μετρήσιμο και υπαρκτό, το όφελος όλων των άλλων
Η εκφραζόμενη σε διάφορα ρεπορτάζ συμπάθεια προς τον αγώνα των αγροτών, είναι καθαρά “τηλεοπτική”, έχει ρίζες σαφούς αντικυβερνητικού κομματισμού, εμπεριέχει ψήγματα φοβίας για την έκφραση μιας καταδικαστικής για τους αγρότες γνώμης, ουδόλως εμβαθύνει στο δίκαιο ή στο άδικο των αιτημάτων (οι περισσότεροι ερωτώμενοι δεν γνωρίζουν καν πια είναι τα αιτήματα) και καταλήγει σε μια γραφική, «γελαδερή», σχεδόν παιδιάστικη λεκτική στήριξη, που αψηφά κανόνες, δυνατότητες, και κυρίως τη διάσταση της επικοινωνίας, που όπως έγραψα πιο πάνω, την θεωρώ κομβική, για την προς τα εμπρός όδευση σε οποιαδήποτε θέμα εμπλέκεται στα γρανάζια μιας αβυσσαλέας και άκριτης αντιπαράθεσης
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, υπήρξε ο καταλύτης για να αναδειχτεί εκκωφαντικά, πως ακόμα και σε αυτή την συμπαθέστατη και δεινοπαθούσα με τα στοιχεία της φύσης και τη ανάγκη για τιθάσευση και αξιοποίηση της γης, κοινωνική ομάδα των αγροτών, υπάρχουν κάποιοι (και όχι λίγοι), που τη δουλειά την είδαν αλλιώς και εξέθεσαν τη χώρα, γέμισαν τις τσέπες τους ως μη όφειλαν…και αδίκησαν τους πολλούς έντιμους και σκληρά εργαζόμενους συναδέλφους τους αγρότες. Αμαύρωσαν με λίγα λόγια την εικόνα ενός ολόκληρης κοινωνικής ομάδας, προκάλεσαν το κοινό αίσθημα και φυσικά έδωσαν την ευκαιρία στους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους, να μας μέμφονται και να δαχτυλοδείχνουν τη χωρα μας, για μια ακόμα φορά, σαν άντρο ρεμούλας και παρανομιών !
Το ξέρουμε όμως πως δεν είναι αυτή η αλήθεια. Όπως ξέρουμε καλά, πως με την Ελλάδα στον πυρήνα των χωρών της Ευρώπης, δεν έχουμε την αυτοτέλεια να ενεργούμε πάντα σύμφωνα με τις εσωτερικές μας επιθυμίες, καθότι είμαστε υποχρεωμένοι να σεβόμαστε τους Ευρωπαικούς ρυθμιστικούς κανόνες και ανάλογα να ρυθμίζουμε την δημοσιονομική και οικονομική μας πολιτική
Όλα τα παραπάνω, θα πρέπει πια οι αγρότες μας να τα βάλουν καλά στο μυαλό τους. Να διεκδικούν, ναι, αλλά και να αναλογίζονται το κόστος των ενεργειών τους, την οικονομική ζημιά την οποία προκαλούν σε όλους τους άλλους και το πρόβλημα στην καθημερινότητα και την ζωή των υπολοίπων συμπολιτών τους
Ο αγώνας τους κλιμακώθηκε, θα έλεγα έφτασε στην κορύφωση του και για να εκτονωθεί, ένας μόνος τρόπος υπάρχει. Ο διάλογος και η συνεννόηση.
Οι αγριεμένες παρουσίες αγροτοσυνδικαλιστών, εκ των οποίων οι περισσότεροι κομματικά στελέχη κομμάτων της αντιπολίτευσης, δεν συμβάλλουν στην διευθέτηση της κρίσης
Οι στείρες διεκδικητικές και δυστυχώς εκβιαστικές φωνές, εν είδη απειλών περί γενίκευσης του “πολέμου”, αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, μη λαμβάνοντας υπόψη ούτε της εκκλήσεις της κυβέρνησης για διάλογο, ούτε το γεγονός, πως σε πολλά από τα αιτήματα τους υπήρξε ήδη ανταπόκριση, ούτε καν το γεγονός, πως ζούμε σε μια συντεταγμένη κοινωνία με κανόνες, νόμους και τάξη, όπου η κυβέρνηση κυβερνά, η βουλή νομοθετεί και οι πολίτες την ώρα των εκλογών τιμωρούν ή επιβραβεύουν, αποτυπώνουν το σαθρό μονοπάτι που ήδη ακολουθείται και αναδεικνύουν το δυσβάσταχτο κόστος, που μετακυλίεται σε όλη την κοινωνία
Οι αγρότες μας οφείλουν να καταλάβουν, πως η ρότα του τροχού έχει αλλάξει… και μαζί της η πολυπόθητη στήριξη των πολλών. Οι ρόδες των τρακτέρ αποτελούν ένα μέσο άκρατου εκβιασμού, που καμία άλλη κοινωνική ομάδα δεν κατέχει, όπως δεν έχει και καμιά απολύτως υποχρέωση, να πληρώνει τίμημα, που καθόλου δεν της αναλογεί
Η ομόφωνη στάση των επιμέρους κέντρων αποφάσεων των αγροτών απέναντι στην απόφαση των 14 μπλόκων της βόρειας Ελλάδας, για προσέλευση σε διάλογο με την κυβέρνηση, οφείλει να καταστεί ο καταλύτης για την υπέρβαση της κρίσης, με τη στήριξη των δίκαιων αιτημάτων τους, αλλά και τον σεβασμό των δημοσιονομικών κόκκινων γραμμών της κυβέρνησης, που στα κάτω κάτω έχει και την ευθύνη για τη συνολική πορεία της χώρας και την αποφυγή άκρατων ψηφοθηρικών επιλογών, που θα μπορούσαν να ξαναπετάξουν τη χώρα στα βράχια…
Αναζητείται σύνεση λοιπόν, λογική, ομοθυμία, σεβασμός και άρση των κομματικών παρωπίδων, που μόνο κακό μπορούν να κάνουν σε διεκδικήσεις που άπτονται της δουλειάς και της ζωής εκείνων που διεκδικούν, με τον διάλογο να αποτελεί την πεμπτουσία και τον καταλύτη για συμπόρευση και κοινωνική ειρήνη.
*πολιτικός επιστήμων, πρ. δήμαρχος Γρεβενών
