Η αυλή της ΑΡΣΙΣ Κοζάνης ανοίγει τις πόρτες της στο καλοκαίρι και το πρώτο μας live, την Πέμπτη 16 Ιουλίου, υπόσχεται να μας μεταφέρει κάπου μακριά. Υποδεχόμαστε τον The Coalminer’s Grandson, κατά κόσμον Άκης Κοσμίδης, ο οποίος φέρνει στη σκηνή ένα μουσικό ημερολόγιο μνήμης. Ένα κάλεσμα σε έναν κόσμο όπου οι χαμένες φωνές των ανθρακωρύχων, των μεταναστών και των ανθρώπων της καθημερινής πάλης βρίσκουν ξανά ζωή μέσα από τη μουσική. Σε κάθε live θα συναντήσεις ένα κομμάτι από εκείνους που έσκαψαν βαθιά στη γη – και ακόμη βαθύτερα στην ανθρώπινη ιστορία. Σας περιμένουμε στην αυλή μας (Αγ. Χριστοφόρου 6, Κοζάνη) από τις 21:00, για να ξεκινήσουμε το καλοκαίρι με τον πιο υποβλητικό τρόπο.
“Μέσα από τη σκόνη των ορυχείων, τις ξεχασμένες ιστορίες των ανθρώπων του μόχθου και τις μνήμες μιας Δύσης που χτίστηκε με ιδρώτα και κάρβουνο, γεννιέται ο ήχος του The Coalminer’s Grandson. Ένα μουσικό ταξίδι βαθιά στις στοές της ανθρώπινης ψυχής· εκεί όπου οι ανθρακωρύχοι περνούσαν μερόνυχτα σκάβοντας τα βουνά, αναζητώντας το μαύρο χρυσάφι της γης για να ζεστάνουν τα σπίτια τους και να θρέψουν τις οικογένειές τους. Άνθρωποι ξεριζωμένοι, στοιβαγμένοι στις βιομηχανικές πόλεις της Δύσης, κουβαλώντας στις πλάτες τους την κούραση, την ελπίδα και τα όνειρα μιας καλύτερης ζωής. Ο ήχος της αξίνας και του φτυαριού συναντά τη φυσαρμόνικα, το banjo, τη σκοτεινή κιθάρα και το γλυκό ηχόχρωμα του μαντολίνου. Μελωδίες βγαλμένες από τη folk, τη dark country, την americana, την irish folk και την bluegrass παράδοση δημιουργούν ένα σκοτεινό, πλούσιο και κινηματογραφικό τοπίο, γεμάτο νοσταλγία και αλήθεια. Οι ιστορίες του The Coalminer’s Grandson είναι προσωπικές. Είναι ψίθυροι από στοιχειά των στοών και προγόνων που χάθηκαν νωρίς, αγαπημένα πρόσωπα που έμειναν μόνο ως φωτογραφίες και αναμνήσεις, φωνές που ξεθωριάζουν στον χρόνο αλλά συνεχίζουν να τραγουδούν μέσα από τις νότες και τα ερείπια των ορυχείων.
Είναι η μυρωδιά από το νωπό σκαμμένο χώμα, το σεληνιακό τοπίο των ορυχείων της Δύσης, η ζέστη του λιωμένου μολυβιού, ένα φτηνό ουίσκι μετά τη βάρδια ή μια δροσερή βαρελίσια μπύρα σε ένα παλιό ξύλινο μπαρ, όπου οι ιστορίες περνούν από στόμα σε στόμα με πικρό χαμόγελο.”
