Ή, μάλλον, κυρίως τότε!
Υπάρχουν στιγμές που τα παιδιά μπορεί να γίνουν ανυπόφορα ακόμα και για την ίδια τη μητέρα τους. Κι όμως, όσο κι αν εκνευριζόμαστε, όσο κι αν γινόμαστε έξω φρενών, εκείνες οι στιγμές είναι που πρέπει να τους δείξουμε περισσότερο την αγάπη μας. Και μάλιστα, για πολλούς λόγους:
Επειδή τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα μέσω της αγάπης παρά μέσω της τιμωρίας. Έτσι, σε κάθε περίπτωση, μια αγκαλιά και μια τρυφερή κουβέντα έχουν καλύτερο αποτέλεσμα από τις φωνές και τις τιμωρίες.
Επειδή μερικές φορές τα παιδιά μας φέρονται άσχημα μόνο και μόνο επειδή έχουν ανάγκη από την προσοχή μας. Καθώς δεν μπορούν πάντα να εκφράσουν τα συναισθήματά τους με κοινωνικά αποδεκτό τρόπο, ή επειδή είναι αγχωμένα, ίσως το μόνο που χρειάζονται είναι η αγκαλιά της μαμάς τους -απλά το ζητάνε με λάθος τρόπο.
Επειδή δεν θέλουμε ποτέ τα παιδιά μας να νιώθουν ότι δεν αξίζουν να τους φερόμαστε με καλοσύνη και αγάπη, ακόμα κι όταν δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα του «καλού» παιδιού. Αν δεν τους δείξουμε ότι η αγάπη δεν σβήνεται όταν κάποιος κάνει ένα λάθος, κινδυνεύουμε να τους δώσουμε το μήνυμα πως μπορούν να φέρονται κι εκείνα χωρίς καλοσύνη και σεβασμό στους άλλους.
Επειδή κι εμείς τα αγαπάμε χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Μπορεί να μην εγκρίνουμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παύουμε να τα νοιαζόμαστε έστω και για μια στιγμή. Κι αυτό έχουν ανάγκη να το γνωρίζουν και να τους το θυμίζουμε ξανά και ξανά -κυρίως όταν είναι στα χειρότερά τους!
Επειδή μερικές φορές, κι εμείς έχουμε ανάγκη από αυτή την αγκαλιά. Όταν βλέπουμε τα παιδιά να βγαίνουν εκτός ορίων και δεν έχουμε ιδέα πώς να το αντιμετωπίσουμε, μια αγκαλιά θα δώσει και στους γονείς τη συναισθηματική δύναμη που έχουν ανάγκη και την επιβεβαίωση ότι -στο τέλος- όλα θα πάνε καλά.
Πηγή: www.mamamia.gr
