Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα «Just Streets»: Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Κοζάνης “Χαρίσιος Μούκας” Γιάννης Μαγκλάρας, μας μιλά για τους ενεργούς τρόπους μετακίνησης μέσα στην πόλη, στο πλαίσιο της βιώσιμης κινητικότητας.
Ερ. Γιατί είναι σημαντικό τα παιδιά να μπορούν να περπατούν ή να ποδηλατούν με ασφάλεια στο σχολείο;
Απ. Είναι σημαντικό τα παιδιά να πηγαίνουν με ασφάλεια στο σχολείο, γιατί με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζεται η σωματική τους ακεραιότητα. Επίσης, είναι σημαντικό γιατί έτσι τα παιδιά μαθαίνουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής και αποκτούν οικολογική συνείδηση, μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο την κίνηση στους δρόμους της πόλης.
Ερ. Εσείς προσωπικά πώς πηγαίνετε στη δουλειά σας και πώς αυτό επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεστε για την κινητικότητα στην πόλη;
Απ. Η εργασία που κάνω επιβάλλει τη χρήση του αυτοκινήτου, καθώς είμαι αναγκασμένος να διανύω μεγάλες αποστάσεις. Παρόλα αυτά, προσπαθώ κατά τις μετακινήσεις μου με τα παιδιά να επιλέγω ενεργούς τρόπους μετακίνησης· είτε πηγαίνοντας στο σχολείο με τα πόδια είτε, σε πολλές δραστηριότητες οι οποίες είναι εντός πόλης, να πηγαίνουμε περπατώντας.
Ερ. Πώς μπορούν τα σχολεία να βοηθήσουν γονείς και παιδιά να επιλέξουν ενεργούς τρόπους μετακίνησης προς το σχολείο και την εργασία;
Απ. Τα σχολεία, αυτόνομα, θα μπορούσαν να κάνουν δράσεις προκειμένου να βοηθήσουν ώστε τα παιδιά να επιλέγουν τρόπους ενεργής μετακίνησης. Τέτοιου είδους δράσεις θα μπορούσαν να είναι κάποιες ποδηλατοδρομίες. Από όσο γνωρίζω, ήδη κάποιες δράσεις γίνονται σε συνεργασία με τη δημοτική αστυνομία, προκειμένου κάποιες τάξεις του δημοτικού να ενημερώνονται και να επιμορφώνονται πάνω σε αυτό το κομμάτι, καθώς πραγματοποιούνται και επισκέψεις σε πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής.
Ερ. Αναλογιζόμενος τον δικό σας δρόμο προς το σχολείο όταν ήσασταν παιδί τι είναι αυτό που θα θέλατε να βιώσουν όλα τα παιδιά της Κοζάνης σήμερα;
Απ. Είναι πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει από τότε που πήγαινα εγώ σχολείο. Αυτό που θυμάμαι με σιγουριά είναι πως τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια ήταν λιγότερα, και έτσι υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση ασφάλειας κατά τη μετακίνηση από και προς το σχολείο. Θα ήθελα τα σημερινά παιδιά να βίωναν αυτή την ανεμελιά και αυτή τη δημιουργία δυνατών σχέσεων που αναπτύσσονταν μεταξύ των παιδιών και που ήταν αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας — του να πηγαίνουμε, δηλαδή, όλοι μαζί παρέα με τα πόδια ή τα ποδήλατα στα σχολεία μας.
