Αισθάνομαι συγκλονισμένος ύστερα από τη δημοσίευση των φωτογραφιών που αφορούν τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ που εκτελέστηκαν από τους Ναζί στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Μεταξύ αυτών και ο αδελφός του παππού μου, Γεώργιος Αϊβατζίδης, ο θείος ο Γιώργος, όπως άκουγα από μικρός.
Πραγματικός συγκλονισμός οι φωτογραφίες. Είναι άλλο πράγμα να ακούς περιγραφές και μαρτυρίες, να συμμετέχεις σε εκδηλώσεις, να διαβάζεις βιβλία, δημοσιεύματα κλπ., αλλά πραγματικά οι φωτογραφίες αυτές είναι σαν να σε χτυπά «ηλεκτρικό ρεύμα».
Αυτά τα πρόσωπα, αυτές οι ματιές, αυτά τα βήματα, αυτά τα κορμιά στις φωτογραφίες ντοκουμέντο. Δεν συσπώνται, δεν τρέμουν, δεν σέρνονται, δεν γέρνουν, δεν λυγίζουν. Κοιτούν τον εχθρό στα μάτια. Τραγουδάνε, χαμογελάνε. Οι πάνοπλοι δήμιοι φοβούνται τους άοπλους, τρομάζουν, προβληματίζονται, ανησυχούν. Τι γίνεται; Γιατί κανένας από αυτούς δεν φοβάται; Δεν «σπάει», δεν παρακαλά, δεν εκλιπαρεί για την ζωή του; Πως είναι δυνατόν; Καλά οι πρώτοι, αλλά και οι επόμενοι και οι επόμενοι και οι επόμενοι που ακολουθούν γιατί δεν φοβούνται; Αφού ξέρουν ότι σε λίγο θα εκτελεστούν. Δεν βλέπουν και δεν ακούνε τα όπλα που κροταλίζουν ασταμάτητα; Δεν βλέπουν τα αίματα; Τις σφαίρες που ξέσκισαν τα κορμιά των συντρόφων τους; Δεν μυρίζουν τον θάνατο; Είναι δυνατόν; Και όμως αυτοί οι άοπλοι, σηκώνουν τα χέρια ψηλά, σφίγγουν τις γροθιές, τραγουδάνε, αποχαιρετιούνται με χαμόγελο, με αισιοδοξία, με αποφασιστικότητα. Η απαράμιλλη στάση τους φεύγει από τα όρια της μάντρας των εκτελέσεων στο Σκοπευτήριο. Ξέρουν. Είναι σίγουροι. Η σπορά που έριξαν θα βγάλει καρπούς. Όπως και έγινε, γίνεται και θα γίνεται μέχρι την εκπλήρωση της ιστορικής αποστολής της εργατικής τάξης.
Οι συγγενείς του Γ. Αϊβατζίδη δεν τον ξέχασαν ποτέ, ήταν και είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι γι’ αυτόν και την θυσία του. Όσο ήταν εν ζωή, οι οικογένειες των παιδιών του αδελφού του, των ανιψιών του δηλαδή, (ο ίδιος εκτελέστηκε σε νεαρή ηλικία και δεν πρόλαβε λόγω των φυλακίσεων και της εκτέλεσης να κάνει οικογένεια), συμμετείχαν στις εκδηλώσεις που διοργάνωνε το ΚΚΕ, κρατώντας με υπερηφάνεια την φωτογραφία του, καταθέτοντας λουλούδια και στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου αλλά και στην Καισαριανή στον χώρο της θυσίας των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών. Η στάση, η δράση και η θυσία, τόσο του ίδιου όσο και των υπολοίπων εκτελεσμένων συντρόφων του, αποτέλεσε και αποτελεί για εμάς τους νεότερους βαριά κληρονομιά. Αποτελεί θεμέλιο λίθο, σημάδι ανεξίτηλο στην στράτευση, στην περπατησιά του ταξικού αγώνα, βαθιά παρακαταθήκη και φάρο φωτεινό στον δύσκολο, αλλά ωραίο δρόμο για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Στέκομαι με πραγματικό δέος, στο, όπως έχει γραφτεί χαρακτηριστικά: «Μόλις ακούγεται το όνομα Αϊβατζίδης Γεώργιος πετιέται ένας άνδρας – Γεια σας αδέρφια, φωνάζει και σηκώνει τη γροθιά του ψηλά».
Θεωρώ ότι τα Ντοκουμέντα αυτά, που βρίσκονται σε ηλεκτρονική δημοπρασία θα πρέπει με ευθύνη του κράτους να αποκτηθούν και να αποδοθούν εκεί που ανήκουν, στο μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ για είναι προσιτά στον λαό και στη νεολαία μας, και να αποτελούν παράδειγμα για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο. Κάτι που είμαι βέβαιος ότι θα επιθυμούσε και ο Γεώργιος Αϊβατζίδης».
Βιογραφικά στοιχεία του Γεώργιου Αϊβατζίδη
Ο Γεώργιος Αϊβατζίδης, από τα Σέρβια Κοζάνης, ήταν ζαχαροπλάστης και μέλος του Σωματείου Ζαχαροπλαστών. Είχε εξοριστεί στην Ακροναυπλία. Όπως έχει γραφτεί χαρακτηριστικά: «Μόλις ακούγεται το όνομα Αϊβατζίδης Γεώργιος πετιέται ένας άνδρας – Γεια σας αδέρφια, φωνάζει και σηκώνει τη γροθιά του ψηλά».
Γεννήθηκε σε χωριό της περιοχής Κάρς στην Μαύρη Θάλασσα. Ο πατέρας του Βασίλης, ήταν μάγειρας σε έναν τούρκο γαιοκτήμονα της περιοχής.
Μαζί με τα αδέλφια του ήρθαν στην Ελλάδα με πλοίο, ωστόσο στο ταξίδι ο πατέρας τους πέθανε και έτσι ορφάνεψαν από μικρά.
Στην Αθήνα, ο Γιώργος ρίχτηκε στην δουλειά και συγκεκριμένα στον κλάδο του επισιτισμού προκειμένου να βιοποριστεί αλλά και για να μπορέσει να σπουδάσει σε σχολή οικονομικών, στην οποία και γράφτηκε. Ωστόσο, λόγω της πολιτικής και συνδικαλιστικής του δράσης, συνελήφθη πριν από τον πόλεμο του 1940 και τελικά έφτασε στις φυλακές της Ακροναυπλίας, μαζί με άλλους κομμουνιστές, πρωτοπόρους αγωνιστές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην διάρκεια του πολέμου του 1940, ο ίδιος μαζί με άλλους κομμουνιστές συγκρατούμενούς του, ζήτησαν να αποφυλακιστούν για να πάνε να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αίτημα που δεν έγινε δεκτό.
Απεναντίας και μετά από ένα διάστημα, ο ίδιος μαζί με άλλους συντρόφους του μεταφέρθηκαν, στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, όπου και την Πρωτομαγιά εκτελέστηκε στον Σκοπευτήριο της Καισαριανής, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ από τους Γερμανούς ναζί.
18/2/2026
