Η συλλογή αυτή άρχισε να δημιουργείται σιγά-σιγά από τη δεκαετία του ’80, όταν παραχωρήθηκε ο β’ όροφος του καφενείου στις γυναίκες του χωριού, να συγκεντρώνονται εκεί, στις διακοπές κυρίως.
Τότε άρχισαν να μαζεύουν και διάφορα κομμάτια, αντικείμενα παλιά, που οι μεγαλύτερες του χωριού τα πρόσφεραν εθελοντικά, για να γεμίσουν και να στολίσουν το χώρο.
Αυτά είναι κυρίως στρωσίδια υφαντά, παλιά, που διασώθηκαν από το κάψιμο του χωριού (το 1942-43, από τους Γερμανούς). Κιλίμια παλιά, μαξιλάρια, με κεντήματα ζωηρά, κουρτίνες κλπ.
Ανάμεσα σ’ αυτά, σημαντικές είναι οι παλιές φορεσιές των γυναικών, αρκετές επίσημες, οι λεγόμενες «στόφες» (από το ύφασμα που ήταν καμωμένες). Τις πρόσφεραν οι ίδιες οι γυναίκες που τις είχαν διασώσει τόσα χρόνια, κρυμμένες σε στέρνες κυρίως, για να μη τις βρουν οι Γερμανοί.
Αυτές τις στόφες τις φορούσαν για νυφικά, μέχρι τις αρχές του περασμένου αιώνα, πριν να επικρατήσουν τα λευκά νυφικά. Ακόμα υπάρχουν πλεχτά παλιά, πολλές κάλτσες (δώρα για το σόι του γαμπρού κυρίως ή της νύφης), γιλέκα, ποδιές, κουβέρτες πλεχτές στο χέρι.
Περίοπτη θέση στη συλλογή έχει ένας αργαλειός, τα ξύλινα σκεύη που χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή του ψωμιού, σιδερένια για νερό, λάμπες πετρελαίου, μικρά αντικείμενα για φωτισμό στο τζάκι, στάμνες πήλινες και κανάτες, εργαλεία που χρησιμοποιούσε ένας κουρέας, μηχανές ραψίματος, κλπ.
Επίσης φωτογραφίες παλιών οικογενειών του χωριού, κάποια κοσμήματα από φορέματα. Σώθηκε επίσης η ιατρική τσάντα του γιατρού Αλέξη Καλογερόπουλου, που τη χρησιμοποιούσε όταν επισκεπτόταν τους αρρώστους και στα γύρω χωριά.
Ιδιαίτερα είναι ορισμένα κρύσταλλα, οι απολήξεις από τον πολυέλαιο (τα λεγόμενα «δάκρυα») της παλιάς εκκλησίας , που κάηκε κι αυτή από τους Γερμανούς και που βρέθηκαν σε σωρούς από στάχτες και καμένα, όταν ξαναχτίστηκε η εκκλησία.
Υπάρχουν ακόμα μερικά βιβλία παλιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου από τη δεκαετία του ’50, από μαθητές του χωριού στο Γυμνάσιο Τσοτυλίου.
Τελευταίο απόκτημα, μια βιβλιοθήκη με αρκετά βιβλία, παλιότερα και καινούρια.
