Ζούμε σε μια περίοδο που η πολιτική γίνεται όλο και πιο έντονη. Οι κοινωνίες έχουν πραγματικές αγωνίες και είναι λογικό να αναζητούν απαντήσεις. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αγωνία μετατρέπεται σε θυμό και ο θυμός σε πολιτική βεβαιότητα. Όταν όλα παρουσιάζονται άσπρο ή μαύρο, όταν ο ένας θεωρεί τον άλλον εχθρό και όταν οι εύκολες λύσεις εμφανίζονται ως η απάντηση σε δύσκολα προβλήματα. Εκεί χρειάζεται ψυχραιμία. Και κυρίως χρειάζεται ορθολογισμός.
Η κεντροδεξιά μπορεί να έχει έναν ουσιαστικό ρόλο σε αυτή τη συζήτηση, ακριβώς επειδή ιστορικά προσπάθησε να συνδυάσει διαφορετικά πράγματα: οικονομική ανάπτυξη με κοινωνική ευθύνη, ασφάλεια με ελευθερίες, αλλαγές με θεσμική σταθερότητα και ευρωπαϊκό προσανατολισμό με την προστασία των εθνικών συμφερόντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επιλογή της είναι σωστή ούτε ότι πρέπει να αποφεύγει την κριτική. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει χώρος για μια πολιτική που δεν χρειάζεται να ακροβατεί ανάμεσα στις ακρότητες για να πείσει.
Γιατί το ίδιο αδιέξοδο υπάρχει και στα δύο άκρα. Από τη μία, η ακροδεξιά μπορεί να μετατρέψει κάθε κοινωνικό πρόβλημα σε φόβο και κάθε διαφορετική άποψη σε απειλή. Από την άλλη, ένα μέρος της Αριστεράς εξακολουθεί να επενδύει σε εύκολες υποσχέσεις και σε μια αντίληψη ότι η πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει μόνο με ωραία λόγια και μεγάλες διακηρύξεις. Η ζωή όμως είναι πιο σύνθετη. Η οικονομία έχει αριθμούς, οι επιχειρήσεις έχουν κόστος, οι οικογένειες έχουν ανάγκες, η χώρα έχει υποχρεώσεις και η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που απαιτεί σοβαρές αποφάσεις.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι σήμερα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ να κρατήσουμε το μέτρο. Να μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να φανατιζόμαστε, να ασκούμε κριτική χωρίς να μηδενίζουμε και να στηρίζουμε μια επιλογή χωρίς να θεωρούμε ότι όποιος διαφωνεί μαζί μας βρίσκεται απέναντι. Η πολιτική δεν είναι αγώνας για το ποιος θα φωνάξει περισσότερο. Είναι η προσπάθεια να βρεθούν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα.
Σε εποχές έντασης, η ψυχραιμία δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Και ο ορθολογισμός δεν είναι έλλειψη ιδεολογίας. Είναι η ανάγκη να βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
