Τα αμπέλια λιγοστεύουν με τα χρόνια, όμως οι λίγοι αλλά ποιοτικοί κάτοικοι του Πελεκάνου και της ευρύτερης περιοχής του Βοΐου κρατάνε ακόμα τα αμπέλια τους, το κρασί και το τσίπουρό τους.
Όποιος έχει περάσει από τον Πελεκάνο το φθινόπωρο το ξέρει. Οι πλαγιές γεμίζουν κόκκινα και κίτρινα φύλλα και τα κλήματα που φύτεψαν οι παππούδες μας στέκονται ακόμα εκεί. Τα φροντίζουν χέρια που δεν λογαριάζουν τον κόπο, γιατί ξέρουν ότι το αμπέλι δεν είναι μόνο σοδειά. Είναι το σπίτι, η οικογένεια, η μνήμη του τόπου.
Η παράδοση στο «καζάνι» συνεχίζεται. Μαζεύονται φίλοι και συγγενείς, ψήνουν, λένε τα δικά τους, γλεντάνε και με το χαρακτηριστικό «καλοέξοδο» δοκιμάζουν το φρέσκο τσιπουράκι…
Αυτή είναι η ομορφιά του Βοΐου μας. Απλοί άνθρωποι, ζεστά χωριά και παραδόσεις που δεν τις αφήνουμε να χαθούν.





































