Μεγάλη εκδήλωση τιμής και μνήμης με ιστορικό, πολιτικό και πολιτιστικό περιεχόμενο διοργάνωσε η Επιτροπή Περιοχής Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, την Κυριακή 10 Μάρτη στην Πτολεμαΐδα, αφιερωμένη στη 18η Ταξιαρχία του ΔΣΕ.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκε πλήθος κόσμου, ανάμεσά τους και απόγονοι των μαχητών και μαχητριών της 18ης Ταξιαρχίας του ΔΣΕ. Την κεντρική ομιλία έκανε ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, μέλος της ΕΠ Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ ενώ παρεμβάσεις έγιναν επίσης από την Γιώτα Κατέ, στέλεχος της ΚΝΕ με θέμα την συμμετοχή των γυναικών στο ΔΣΕ και τον Κώστα Αντάρα, στέλεχος του ΚΚΕ με θέμα την αντιμετώπιση της ιστορίας του ΔΣΕ από την αστική και οπορτουνιστική ιστοριογραφία και προπαγάνδα.
Στον χώρο της εκδήλωσης υπήρχε πίνακας στον οποίο αναρτήθηκαν τα ονόματα των νεκρών μαχητών και μαχητριών της 18ης Ταξιαρχίας του ΔΣΕ. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μουσικό αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι.
Το άνοιγμα στην εκδήλωση έκανε ο Νίκος Γεωργακόπουλος, Γραμματέας της ΤΕ Ενεργειακού Κέντρου και μέλος του Γραφείου Περιοχής Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, ο οποίος σημείωσε πως η συγκεκριμένη εκδήλωση αποτελεί ακόμα έναν κρίκο στην αλυσίδα των εκδηλώσεων που έχει κάνει το ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια για να τιμήσει τους αλύγιστους της ταξικής πάλης και πως πρόκειται για προσπάθεια ανάδειξης λιγότερο γνωστών σελίδων ιστορίες του τόπου στην οποία η ΕΠ Δυτικής Μακεδονίας θα δώσει συνέχεια.
«Για το Κόμμα μας αποτελεί χρέος και καθήκον να αναδείξουμε την ποτισμένη με αίμα προσφορά του λαϊκού ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στη σκληρή, άνιση, αλλά δίκαιη πάλη του για να είναι ζωντανή μνήμη και έμπνευση για τους αγώνες του μέλλοντος», σημείωσε μεταξύ άλλων στην ομιλία του ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, ο οποίος παρουσίασε ιστορικά στοιχεία για την δράση της 18ης Ταξιαρχίας του ΔΣΕ, που έδρασε στην περιοχή.
Η 18η Ταξιαρχία συγκροτήθηκε με διοικητή τον συνταγματάρχη Παντελή Βαϊνά, τον Πολιτικό Επίτροπο Γουσόπουλο Τάσο-(Μάκη) και με επιτελάρχη τον Κεβρεκίδη Φωκά. Διοικητές ταγμάτων ορίστηκαν οι Αργύρης Κοβάτσης και ο Γακίδης Λάμπρος (Τζαβέλας). Υπό τις διαταγές της 18ης ταξιαρχίας του ΔΣΕ εντάχθηκε και η διλοχία σαμποτέρ του Γ. Μπότσαρη, τα τοπικά Κέντρα Πληροφοριών και τμήμα του θεσσαλικού ιππικού. Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν η επιχείρηση κατάληψης της πόλης της Πτολεμαΐδας, που έγινε στις 17/10 του 1948, ενώ τους επόμενους δύο μήνες οι δυνάμεις της έδωσαν σκληρές μάχες, οι βασικότερες εκ των οποίων ήταν οι εξής: Η 2η κατάληψη της Πτολεμαΐδας 20-21/10, της Εράτυρας στις 31 – 1/11, της Σιάτιστας από τις 12-13/11, η ιδιαίτερα σκληρή μάχη στην Αναρράχη Πτολεμαΐδας στις 5/11/, η επίθεση στην Ποντοκώμη και το Μαυροδέντρι στις 6/8, η ανατίναξη του δημόσιου δρόμου Πτολεμαΐδας – Αμυνταίου στις 8 – 9 /11, η ενέδρα στις 13/11 με την οποία αποκρούστηκε η δύναμη διλοχίας του ΕΣ που συνοδεύονταν από δύο τανκς. Την ίδια ημέρα ο 2ος λόχος της 18ης ταξιαρχίας σε θέση ενέδρας χτύπησε και διέλυσε μονάδα εθνοφρουράς. Η δράση της ομάδας σαμποτέρ στις 15/11 στο δρόμο Καϊλάρια-Πέρδικα. Η επίθεση σαμποτέρ και τμήματος τάγματος του ΔΣΕ στις 17/11 στη γέφυρα Καφτανάγα της Νεάπολης και τη γέφυρα Πελεκάνου. Η μάχη με τμήμα του στρατού και ομάδας των ΛΟΚ από την Αναρράχη που κατευθύνονταν στο Σούλποβο στις 22/11/48.
Η απειλή που δημιούργησε με την δράση της προκάλεσε ανησυχία στο Γενικό Επιτελείο Στρατού, που αναγκάστηκε να πάρει μια σειρά από μέτρα. Καταρτίσθηκε το ειδικό σχέδιο αιφνιδιασμού των δυνάμεων του ΔΣΕ με τη συμμετοχή 2 μοίρων ΛΟΚ. Η επίθεση αυτή κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. Στο Σινιάτσικο, οι μονάδες των ΛΟΚ γνώρισαν μια από τις μεγαλύτερες ήττες τους. Το επόμενο διάστημα η ταξιαρχία θα πάρει μέρος σε σημαντικές επιχειρήσεις όπως η μάχη της Φλώρινας και στη συνέχεια η μάχη του Γράμμου.
Η Γιώτα Κατέ, σημείωσε στην παρέμβασή της πως «Ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια της ένοπλης ταξικής πάλης στη χώρα κατά τον 20ο αιώνα είναι η αξιοσημείωτη συμβολή της γυναίκας στο ΔΣΕ. Η μεταμόρφωση αυτής της κοπέλας από χωριατοπούλα σε ανταρτοπούλα με όπλο στο χέρι και με γνώμη στη συνέλευση, ή ακόμη σε ομαδάρχισσα που οδηγούσε τους μαχητές/τριες στη κατατρόπωση του αντιπάλου δεν ήρθε ως μία απλή αντίδραση στις άθλιες συνθήκες και στην ανισότιμη θέση που την είχε καταδικάσει η αστική πολιτική δεκαετιών. Συνέβη μέσα από την οργανωμένη και επίμονη δουλειά του ΚΚΕ, δουλειά με ιδιαίτερες απαιτήσεις και αντιφάσεις στη καθημερινή ζωή και δράση. Οι γυναίκες του ΔΣΕ είτε εθελόντριες είτε “επιστρατευμένες” (όχι όμως με υποχρέωση να γίνουν μάχιμες χωρίς τη θέλησή τους) χειραφετήθηκαν με το όπλο στο χέρι και κατόρθωσαν να επιδείξουν πολιτικές και στρατιωτικές ικανότητες, μαχητικότητα, ανιδιοτέλεια, ετοιμότητα για προσφορά και θυσία στο πλευρό του Κόμματος».
Από την πλευρά του, ο Κώστας Αντάρας μεταξύ άλλων ανέφερε πως Τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί η προσπάθεια για την παραχάραξη της ιστορίας βασικών στιγμών της ταξικής πάλης στη χώρα. «Η επίθεση περιλαμβάνει τα νέα βιβλία Ιστορίας σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος, ταινίες και ντοκιμαντέρ αναφορικά με την “Ιστορία του Εμφυλίου Πολέμου”, πληθώρα δημοσιεύσεων και συνεδρίων. Η ουσία του ζητήματος δεν είναι η προσπάθεια απλά να “χτυπηθεί” ο αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, η αστική τάξη ενδιαφέρεται πρώτα και κύρια για τις σημερινές εξελίξεις και για τους μελλοντικούς κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει η αστική εξουσία στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και χτυπάνε το παρελθόν, έχοντας τα μάτια στραμμένα στο παρόν και κυρίως στο μέλλον».
