Το συνέδριο που πραγματοποιείται στην Κοζάνη με θέμα την μετάβαση των Βαλκανίων στην καθαρή ενέργεια, δεν διεξάγεται σε τυχαία περίοδο. Διεξάγεται σε μια περίοδο που επιταχύνονται οι αστικοί σχεδιασμοί για την προσαρμογή της Δυτικής Μακεδονίας στη μεταλιγνιτική εποχή που ανάμεσα στα άλλα περιλαμβάνει και κλείσιμο μονάδων και ορυχείων της ΔΕΗ ΑΕ ή και πώληση τους, περιορισμό της αξιοποίησης του λιγνίτη για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Τα παραπάνω θα έχουν μια σειρά συνέπιες για το λαό και τους εργαζόμενους της περιοχής καθώς θα εκτοξευτεί η ανεργία και θα χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας θα επεκταθούν μαζί με την μείωση των μισθών. Η μετάβαση αυτή θα είναι βίαιη για το λαό, θα είναι μετάβαση σε νέα επιχειρηματικά κέρδη για λίγους μονοπωλιακούς ομίλους.
Η διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος είναι ζήτημα που αφορά τους όρους ζωής του λαού και των παιδιών του. Η συζήτηση σήμερα για την προστασία του περιβάλλοντος δεν διεξάγεται, πλην ορισμένων εξαιρέσεων, με αθώο τρόπο. Εταιρίες, ΜΚΟ, κράτη και οργανισμοί, επιτελεία της ΕΕ, δημοτικές και περιφερειακές αρχές «σφάζονται» για το ποιος είναι πιο ευαίσθητος, πιο «φιλικός προς το περιβάλλον και ποιος το βλάπτει.
Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από την συζήτηση για την δήθεν προστασία του περιβάλλοντος κρύβεται η σύγκρουση τεράστιων καπιταλιστικών συμφερόντων. Η αλήθεια είναι πώς οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις, άλλοτε καταστρέφουν το περιβάλλον, για να προχωρήσουν τα διάφορα επενδυτικά σχέδια και άλλοτε το επικαλούνται, όταν θέλουν να μας πείσουν να πληρώνουμε την ενέργεια 5 και 10 φορές ακριβότερα.
Οι οπαδοί σήμερα της «πράσινης ενέργειας» αποθεώνουν την ανάγκη μείωσης των εκπομπών CO2 (διοξειδίου του άνθρακα) στην ατμόσφαιρα συσκοτίζοντας την εκτόξευση του κόστους ενέργειας και την περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλούν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ). Από την άλλη οι οπαδοί του «άνθρακα» εστιάζουν στην ευκολία και στο χαμηλό κόστος του άνθρακα, συσκοτίζοντας τις σοβαρές επιπτώσεις από την καύση και την εξόρυξη του.
Το περιβάλλον και η προστασία του σήμερα αποτελεί ένα βολικό όχημα για την κάθε πλευρά που επιζητά την κερδοφορία της. Και οι δύο πλευρές της διαμάχης κοιτάζουν το κέρδος του και το αναγορεύει σε κριτήριο της αλήθειας. Βέβαια, το μάρμαρο το πληρώνει τελικά ο λαός ανεξάρτητα τελικά πιο μπλοκ δυνάμεων και επιχειρήσεων βγαίνει κερδισμένο.
Δεν είναι τυχαίο πως στην ΕΕ η συζήτηση περιορίζετε για το περιβάλλον μόνο στο φαινόμενο του θερμοκηπίου κα την υπερθέρμανση, τονίζοντας το πρόβλημα περισσότερο από τις πραγματικές του διαστάσεις, και αφήνει από έξω όλα τα υπόλοιπα (νερά, καταστροφές από ιμπεριαλιστικούς πολέμους κα). Το προβάδισμα των μονοπωλιακών ομίλων της ΕΕ στις ΑΠΕ και τα τεράστια κέρδη τους από την στροφή σε άλλες μορφές ενέργειας είναι η πραγματική αιτία για την επικοινωνιακή επίθεση υπέρ αυτών των πηγών ενεργείας. Επίσης, είναι δηλωμένος στόχος τμημάτων του κεφαλαίου και των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ για ένα «πράσινο New Deal», δηλαδή για το άνοιγμα νέων πεδίων κερδοφορίας που θα στηρίζονται στην τεχνολογία της πράσινης ενέργειας.
Η πραγματικότητα που πασχίζουν λοιπόν να κρύψουν η ΕΕ, οι αστικές κυβερνήσεις και οι απολογητές της ΕΕ και του καπιταλισμού, είναι ότι ο πλανήτης κινδυνεύει από τον ίδιο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης που σημαίνει άναρχη παραγωγή με μοναδικό σκοπό το κέρδος. Κινδυνεύει από την απαράδεκτη λογική «κόστους – οφέλους» που σημαίνει ότι δεν λαμβάνονται ουσιαστικά μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, αφού αυτή θεωρείται κόστος και δεν αποδίδει κέρδη στους καπιταλιστές, οι οποίοι μαζί με τα κράτη τους έχουν θεσπίσει μέχρι και το «εμπόριο ρύπων» για να βγάζουν κέρδη.
Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής, το ΚΚΕ προβάλλει τη θέση ότι η προστασία του περιβάλλοντος, προς όφελος του λαού, προϋποθέτει έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης.
Στο πλαίσιο μιας άλλης οργάνωσης της οικονομίας, με κοινωνική ιδιοκτησία και κεντρικό σχεδιασμό και κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών μπορούν να αξιοποιηθούν όλες οι μορφές παραγωγής ενέργειας, συνδυασμένα και με όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος.
Ο πλανήτης κινδυνεύει από την ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη ως σύνολο και γι’ αυτό η αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος είναι αδύνατη κάτω από τις συνθήκες κυριαρχίας των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής.
Γι’ αυτό και η προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας των εργαζομένων δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια των καπιταλιστών, αλλά να γίνει στοιχείο της πάλης του εργαζόμενου λαού για την εργατική εξουσία, την ανατροπή των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που τα υπηρετούν.
Για να ανοίξει αυτός ο μοναδικά ελπιδοφόρος δρόμος, το ΚΚΕ καλεί όλους τους εργαζόμενους να παλέψουν για όλα όσα δικαιούνται, με συνεχή καθημερινό αγώνα για την προστασία των δασών, του υδροφόρου ορίζοντα και των επιφανειακών νερών, για την αποτροπή και την αντιμετώπιση της ρύπανσης, αντιπαλεύοντας ολοκληρωμένα την αστική πολιτική στη διαχείριση του περιβάλλοντος, των απορριμμάτων, του νερού και γενικότερα του φυσικού πλούτου, στη διαχείριση ακτών, δασών και ελεύθερων χώρων, πολιτική που θυσιάζει τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα στο βωμό του κέρδους.
Για να ανοίξει αυτός ο ελπιδοφόρος δρόμος θα πρέπει η αγανάκτηση και οι σημερινοί αγώνες της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων, των νέων των εργατικών – λαϊκών οικογενειών ενάντια στην εμπορευματοποίηση του νερού, των δασών, των φυσικών πόρων, ενάντια στην «πράσινη οικονομία» των καπιταλιστικών κερδών, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να σημαδέψουν τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, που αποτελεί την αιτία όξυνσης των περιβαλλοντικών προβλημάτων, χειροτέρευσης της ίδιας της ζωής.
Χρειάζεται επομένως αποφασιστική καταδίκη της πολιτικής της ΕΕ και των κυβερνήσεών της, του συνόλου των κομμάτων που στηρίζουν τα συμφέροντα και την κερδοφορία του κεφαλαίου.
Να δυναμώσει η φωνή του ΚΚΕ, της μόνης δύναμης που αταλάντευτα αναδεικνύει και βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό ένοχο των προβλημάτων των εργαζομένων και των νέων της εργατικής τάξης, στηρίζει μαχητικά τις διεκδικήσεις τους, φωτίζει το δρόμο για την πραγματική διέξοδο.
