Σήμερα, ημέρα των Θεοφανίων, τα νερά αγιάζονται και μαζί τους, θέλω να πιστεύω, αγιάζεται για λίγο και η ματιά μας, καθαρίζει, ησυχάζει, θυμάται τι έχει αξία.
Και μέσα σε αυτή τη μέρα, που η Κόνιτσα τιμά το έθιμο και τη συλλογική της μνήμη, ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για κάτι που συχνά το προσπερνάμε, για τους νέους ανθρώπους που στέκονται «σωστά».
Με αφορμή τη σημερινή στάση του Προέδρου της Τοπικής Κοινότητας Κόνιτσας στη ρίψη του Τιμίου Σταυρού και όχι μόνο σήμερα, αλλά σε όλες τις επίσημες εκδηλώσεις, στη γενική του παρουσία, θέλω να πω αυτό, υπάρχουν νέοι που δεν έχουν ανάγκη να «φανούν» για να φανούν. Φαίνονται από τον τρόπο τους.
Η αφοσίωση, η ταπεινότητα, το σκυμμένο κεφάλι όχι από ντροπή αλλά από σεβασμό στο πρωτόκολλο και στους ανθρώπους, η διακριτική παρουσία που δεν διεκδικεί χώρο αλλά υπηρετεί τον χώρο… αυτά δεν είναι μικρά πράγματα. Είναι σπάνια πράγματα. Και όταν τα βλέπεις σε έναν νέο άνθρωπο, δεν βλέπεις μόνο έναν ρόλο. Βλέπεις μια στάση ζωής.
Και είναι αυτή η στάση, το χαμόγελο που δεν είναι «ύφος», η ευγένεια που δεν είναι «τυπικότητα», ο λόγος που λέγεται εκεί που πρέπει και όπως πρέπει, που μας κάνει να νιώθουμε ότι υπάρχει ελπίδα. Ελπίδα ότι η νεολαία δεν είναι μόνο η βιασύνη, ο θυμός ή η αδιαφορία που τόσο εύκολα της φορτώνουμε. Είναι και η υπευθυνότητα. Είναι και η σεμνότητα. Είναι και η αθόρυβη προσφορά.
Σήμερα, στα Φώτα, ας φωτίσουμε κι εμείς αυτό που αξίζει, το ήθος. Γιατί οι τόποι δεν κρατιούνται μόνο με έργα και ανακοινώσεις, κρατιούνται με ανθρώπους που τιμούν τον ρόλο τους χωρίς να τον καπηλεύονται. Και αυτό, ειδικά όταν προέρχεται από έναν νέο άνθρωπο, είναι μια υπενθύμιση που την έχουμε ανάγκη, ότι το μέλλον μπορεί να είναι καλύτερο, όταν χτίζεται με σεβασμό.
Χρόνια πολλά
Κάτοικος της Κόνιτσας
