Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι μνήμες δεν ξεθωριάζουν, οι Έλληνες του Πόντου, που εγκαταστάθηκαν στη νέα τους πατρίδα, που ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο, δεν ξέχασαν ποτέ τη γη τους, την ιστορική τους κοιτίδα, τον Πόντο και την Τραπεζούντα, τα Παρχάρια στα οροπέδια, την Παναγία Σουμελά, τα Μοναστήρια του Βαζελώνα και του Περιστερεώτα, αλλά κυρίως δεν ξέχασαν τον ξεριζωμό των προγόνων τους, τα βασανιστήρια, τις κακουχίες που έζησαν και που είχαν σαν κατάληξη τον αναγκαστικό τους εκπατρισμό και την εξόντωση 353.000 αθώων ψυχών.
Όλοι εμείς οι απόγονοι τους, δεν έχουμε σταματήσει να θρηνούμε τους νεκρούς μας. Έτσι μεγαλώσαμε στις οικογένειές μας και έτσι μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας και αγωνιζόμαστε να κερδίσουμε την επίσημη παγκόσμια αναγνώριση για τη γενοκτονία του λαού μας.
Όταν τα φρικιαστικά γεγονότα αποκαλύπτονται
- δεν μπορείς πλέον να λησμονείς,
- δεν μπορεί να μη ζητάς την ιστορική δικαίωση των θυμάτων,
- δεν μπορεί να μην αποζητάς τη συγνώμη των υπευθύνων.
Το έγκλημα της γενοκτονίας δεν αφορά μόνο τα θύματα και τους απογόνους τους, αλλά είναι έγκλημα κατά της ίδιας της ανθρωπότητας, που οφείλει να το καταδικάσει, για να το προλάβει και να το αποτρέψει στο μέλλον.
