Όλοι χρειαζόμαστε και ζητάμε την αγάπη στη ζωή μας. Σε όλους αρέσει να έχουν πλάι τους κάποιον να τους καταλαβαίνει και να τους συμπαραστέκεται. Η βοήθεια και η υποστήριξη των αγαπημένων μας ανθρώπων συχνά μας οπλίζει με δύναμη και αισιοδοξία. Για να δημιουργήσουμε τέτοιες σχέσεις, χρειάζεται να υπάρχει ισορροπία και αμοιβαίος σεβασμός. Να προσφέρουμε και να μας προσφέρουν.
Κάποιες φορές όμως, η ζυγαριά γέρνει μόνο απ’ τη μια μεριά… Υπάρχουν άνθρωποι που αποζητούν (ή απαιτούν) την προσφορά μας, χωρίς να είναι διατεθειμένοι να κάνουν το ίδιο. Είναι οι άνθρωποι που ξέρουν να «παίρνουν», αλλά όχι και να «δίνουν». Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν να υπάρχουν στη ζωή μας;
Είναι, ίσως, ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που θα κληθείς να κάνεις στη ζωή σου, αλλά κι από τα πιο σημαντικά: να αποχαιρετίσεις τους ανθρώπους που ξέρουν μόνο να παίρνουν. Όσο κι αν προσπαθήσεις να τους αλλάξεις, δεν θα τα καταφέρεις.
Σταμάτα να θέτεις ως προτεραιότητα ανθρώπους για τους οποίους είσαι απλώς η δεύτερη (ή και η τελευταία) τους επιλογή. Σταμάτα να δίνεις την αγάπη σου σε όσους δεν μπορούν να την εκτιμήσουν.
Κι αν δυσκολεύεσαι, σε καταλαβαίνω. Έτσι έχεις μάθει: να δίνεις απλόχερα και χωρίς σκέψη. Αυτό, όμως, σου κλέβει χρόνο, ενέργεια και, το κυριότερο, πληγώνει την ψυχολογία σου. Μπορεί εσύ να είσαι έτοιμη να αγαπήσεις, να νοιαστείς και να ευτυχήσεις, μα δεν είναι όλοι όσοι βρίσκονται γύρω σου. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αλλάξεις χαρακτήρα, αλλά ότι πρέπει να πεις «αντίο» σε ορισμένους ανθρώπους. Και ξέρεις ποιους…
Το πιο πολύτιμο πράγμα στην ζωή μας είναι η ενέργειά μας. Δεν είναι ο χρόνος μας περιορισμένος, αλλά η ενέργεια. Αυτό που δίνουμε καθημερινά και σε αυτούς που το δίνουμε καθορίζει την ύπαρξή μας. Μόλις το συνειδητοποιήσουμε, θα αρχίσουμε σταδιακά να καταλαβαίνουμε γιατί νιώθουμε αυτό το περίεργο σφίξιμο και αυτό το άγχος όταν συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που δεν είναι για εμάς.
Γιατί να μένεις δίπλα σε άτομα που σε ταλαιπωρούν; Γιατί να νιώθεις παραμελημένη, μόνη και υποτιμημένη, όταν κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να είναι όλοι ικανοποιημένοι;
Δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους κι αυτή είναι μια σκληρή αλήθεια που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε. Μπορεί να μας στεναχωρεί το γεγονός πως κάποιοι θα φύγουν από τη ζωή μας, αλλά είναι σημαντικό να εστιάσουμε σ’ εκείνους που θα μείνουν και με τους οποίους θα συνάψουμε δεσμούς ισχυρούς και ουσιαστικούς. Αναφέρομαι στις φιλίες που ονομάζεις “αδελφικές” ή στον άντρα που θα γίνει ο σύντροφος κι ο άνθρωπός σου. Αυτούς θα τους λατρέψεις και θα τους εκτιμήσεις, γιατί αξίζουν.
Το ποιος αξίζει για μας και ποιος όχι το μαθαίνουμε με τον πιο δύσκολο τρόπο. Το μαθαίνουμε όταν έχουμε πλέον ξοδέψει όλη μας την ενέργεια σε ανθρώπους που απλώς μας χρησιμοποιούσαν και εκμεταλλεύονταν την αφοσίωση και την στοργή που τους δείχναμε. Αποχαιρέτα τους! Καμία σχέση δεν αντέχει στον χρόνο όταν προσπαθεί μόνο ο ένας. Και αυτές οι σχέσεις είναι συνήθως σχέσεις συνήθειας και προσκόλλησης και όχι αληθινής αγάπης.
Προστάτεψε, λοιπόν, την ενέργειά σου. Φτιάξε γύρω από τον εαυτό σου μια ασπίδα, χτίσε άμυνες και μάθε να επιτρέπεις στον εαυτό σου να τις ρίχνει, μόνο για ανθρώπους που αξίζουν. Δεν είσαι υπεύθυνη να σώσεις κανέναν, αλλά ούτε και μπορείς να αλλάξεις κανέναν.
Δεν οφείλεις σε κανέναν να είσαι δίπλα του και να σπαταλάς τον εαυτό σου επειδή νιώθεις λύπη, ενοχές ή υποχρέωση. Αποδέχεσαι πάντα την αγάπη που νομίζεις ότι αξίζεις. Γι’ αυτό, πρέπει να καταλάβεις ότι αξίζεις μια αληθινή φιλία, μια αληθινή δέσμευση και μια αληθινή αγάπη. Μόλις αρχίσεις να το κάνεις, η ζωή σου θα αλλάξει…
Πηγή: thoughtcatalog.com
