Μια νεαρή γυναίκα από τη Λιθουανία πάλευε να αποκτήσει παιδί με τον σύντροφό της — μια σπάνια αλλά εντυπωσιακή αλλεργία αποδείχθηκε ότι ήταν η αιτία της υπογονιμότητάς της, σύμφωνα με πρόσφατη ιατρική αναφορά.
Η 29χρονη προσπάθησε επί τέσσερα χρόνια να συλλάβει με φυσικό τρόπο και υποβλήθηκε σε δύο κύκλους εξωσωματικής γονιμοποίησης χωρίς επιτυχία, γεγονός που προβλημάτισε τους γιατρούς της.
Λόγω του ιστορικού της με άσθμα και αλλεργίες σε μούχλα, τρίχωμα γάτας και σκόνη, η ίδια υποψιαζόταν ότι ενδέχεται οι αλλεργίες της να έπαιζαν κάποιο ρόλο.
Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν υψηλά επίπεδα ηωσινοφίλων — τύπος λευκών αιμοσφαιρίων που εμπλέκεται στις αλλεργικές αντιδράσεις — ενώ οι δερματικές δοκιμασίες αποκάλυψαν αλλεργική ευαισθησία σε ακάρεα, γύρη, έντομα και σκύλους.
Ανάμεσα στα αλλεργιογόνα εντοπίστηκε και η πρωτεΐνη Can f 5, που βρίσκεται στην πιτυρίδα και στα ούρα των σκύλων, και έχει συσχετιστεί με ευαισθησία στο ανθρώπινο σπέρμα.
Η γυναίκα ανέφερε στον αλλεργιολόγο της ότι παρουσίαζε συχνά ρινική συμφόρηση και φτέρνισμα μετά από ελεύθερη σεξουαλική επαφή με τον σύντροφό της. Χρησιμοποιώντας δείγματα από το σπέρμα του συντρόφου της, οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι έπασχε από αλλεργία στο σπέρμα, σύμφωνα με την New York Post.
Η συγκεκριμένη αλλεργία, γνωστή ως υπερευαισθησία στο σπερματικό πλάσμα (SPH), είναι μια σπάνια αντίδραση σε πρωτεΐνες του σπερματικού υγρού και έχει ταξινομηθεί ως αλλεργία τύπου 1 — δηλαδή έντονη και άμεση αντίδραση, παρόμοια με εκείνες στα φιστίκια ή στα κατοικίδια.
Τα συμπτώματα σε άτομα με SPH κυμαίνονται από κάψιμο, φαγούρα, ερυθρότητα και πρήξιμο των γεννητικών οργάνων έως εξανθήματα, δυσκολία στην αναπνοή, ζάλη και ακόμη και αναφυλαξία.
Η βασική αντιμετώπιση της SPH είναι η χρήση προφυλακτικού. Ωστόσο, η γυναίκα επέλεξε να αποφύγει αυτή τη λύση, καθώς επιθυμούσε να συλλάβει φυσικά με τον σύντροφό της.
Αν και η SPH δεν προκαλεί άμεσα υπογονιμότητα, καθιστά τη σύλληψη ιδιαίτερα δύσκολη. Οι διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν αντιισταμινικά πριν από τη σεξουαλική επαφή, αντιφλεγμονώδη μετά, ή θεραπεία απευαισθητοποίησης με διαλύματα σπερματικού πλάσματος.
Σε σοβαρές περιπτώσεις, κάποια ζευγάρια στρέφονται στην τεχνική της «πλύσης» του σπέρματος, ώστε να αφαιρεθεί το πλάσμα και να χρησιμοποιηθεί καθαρό σπέρμα σε εξωσωματική γονιμοποίηση.
Η θεραπεία απευαισθητοποίησης δεν ήταν διαθέσιμη στη Λιθουανία, ενώ τα αντιισταμινικά πριν από το σεξ αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά για τη γυναίκα.
Σε επανεξέταση τρία χρόνια αργότερα, η ασθενής αποκάλυψε ότι εξακολουθούσε να μην μπορεί να συλλάβει, ενώ τα αλλεργικά συμπτώματα είχαν επιδεινωθεί και περιελάμβαναν πλέον ερεθισμό στα μάτια και αίσθημα καύσου στο αιδοίο.
Η περίπτωσή της καταγράφηκε πέρσι στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Medicine.
Η SPH καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1967, όταν μια γυναίκα νοσηλεύτηκε μετά από «βίαιη αλλεργική αντίδραση» στη σεξουαλική επαφή. Για δεκαετίες θεωρούνταν ότι επηρεάζει λιγότερες από 100 γυναίκες παγκοσμίως.
Ωστόσο, το 1997, μελέτη του αλλεργιολόγου Τζόναθαν Μπέρνσταϊν διαπίστωσε ότι σχεδόν το 12% των συμπτωμάτων που εκδηλώνονται μετά από επαφή μπορούν να αποδοθούν στη συγκεκριμένη αλλεργία.
Σήμερα, πιστεύεται ότι η SPH επηρεάζει περίπου έναν στους 40.000 ανθρώπους.
Οι συγγραφείς της πρόσφατης μελέτης τονίζουν ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να κατανοηθεί η σχέση της αλλεργίας με τη γονιμότητα. «Η περίπτωση αυτή υπενθυμίζει ότι φαινομενικά άσχετες αλλεργικές παθήσεις, όταν συνδυάζονται, μπορεί να επηρεάσουν τη γονιμότητα, και για αυτό απαιτείται συνολική κλινική αξιολόγηση», σημείωσαν.
