Όπως ενημερωθήκαμε , κατόπιν εορτής, πραγματοποιήθηκε συνάντηση του προεδρείου του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης με την Υπουργό κ.Κεραμεως που πριν λίγες μέρες έβαλε την εισηγήθηκε το έκτρωμα για το 13ωρο που γυρίζει τους εργαζόμενους στο μεσαίωνα.
Ένα νομοσχέδιο το οποίο η Εργατική Τάξη απάντησε με 2 απεργιακές κινητοποιήσεις την 1η και 14η Οκτώβρη. Στην απεργία της 14 Οκτώβρη συμμετείχαν 38 Εργατικά Κέντρα, 18 Ομοσπονδίες και εκατοντάδες πρωτοβάθμια σωματεία, πετώντας στα σκουπίδια το αντεργατικό έκτρωμα.
Την ίδια ώρα στην γραμμή της άθλιας ηγεσίας της ΓΣΕΕ και οι πλειοψηφίες σε ΓΕΝΟΠ, Εργατικό Κέντρο Κοζάνης, Σπάρτακο που κήρυξαν απεργοσπασία. Αποκορύφωμα σε όλο αυτό ήταν ότι την μέρα της απεργίας την 14 Οκτώβρη η πλειοψηφία του Σπάρτακου πραγματοποίησε Διοικητικό Συμβούλιο με θέμα την διαγραφή συνδικαλιστών και τα οικονομικά του σωματείου.
Κατά την διάρκεια της συνάντησης με την Υπουργό «σφαγέα» των δικαιωμάτων των εργαζόμενων είχαν την ευκαιρία να θέσουν « κύρια και βασικά με τις συνέπειες της απολιγνιτοποίησης, θέματα των εργαζομένων 8μηνιτών αλλά και των εργολαβικών, ζητήματα των συναδέλφων εργαζόμενων στη ΔΕΗ (γενικότερα ασφαλιστικά θέματα, ψηφιακή κάρτα εργασίας κα)».
Δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτούς που έβαλαν και βάζουν πλάτη στο κλείσιμο των ορυχείων και ΑΗΣ που οδηγεί στην αύξηση της τιμής της τηλεθέρμανσης και της ενεργειακής φτώχειας, την ερημοποίηση της περιοχής και την ανεργία, την καταστροφή του περιβάλλοντος από τις ανεξέλεγκτες ΑΠΕ και την καύση απορριμμάτων, τον νέο υγειονομικό χάρτη που εμπορευματοποιεί παραπέρα το δημόσιο σύστημα υγείας. κ.α
Αυτός είναι ο «χρήσιμος» συνδικαλισμός που θέλουν με απεργοσπασία, νοθεία, πρωτοφανείς διαδικασίες διαγραφών συνδικαλιστών για να κρατάνε τις καρέκλες τους για να συμμετέχουν σε φιλοκυβερνητικά happening και selfies ξεπλένοντας τα αντεργατικά εκτρώματα. Όταν δεν ασχολούνται με την στήριξη της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων, διαφωνούν για την μοιρασιά των προνομίων τους από την εκδούλευση που παρέχουν στην εργοδοσία.
Ο δρόμος για τους εργαζόμενους δεν είναι οι διαβουλεύσεις για το πόσα θα χάσουν, αλλά ο δρόμος του αγώνα εναντία σε αφεντικά και κυβερνήσεις για την ικανοποίηση των συγχρόνων αναγκών τους, δρόμος που περνάει από την αλλαγή συσχετισμών στα σωματεία, την απαλλαγή τους από τους ανθρώπους της εργοδοσίας στις γραμμές τους. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις την 1η και 14 Οκτώβρη ήταν ένας σταθμός σε αυτό τον δρόμο. Συνεχίζουμε δυναμώνοντας το ρεύμα της σύγκρουσης και της αμφισβήτησης με τη στρατηγική του κεφαλαίου.
