Να ξαναζωντανέψουν το μικρό νησί τους προσπαθούν οι μόλις 24 κάτοικοι στα Αντικύθηρα.
Η απόφαση της Μητρόπολης Κυθήρων και Μονεμβασιάς, η οποία σε συνεργασία με το δήμο και την τοπική κοινότητα δίνει επίδομα 500 ευρώ στέγη αλλά και τρόφιμα σε πολύτεκνες οικογένειες για να εγκατασταθούν στο μικρό νησί του Αιγαίου, ζωντάνεψε ξανά τις ελπίδες των ελάχιστων κατοίκων του νησιού.
«Ο τόπος μας είναι πολύ όμορφος αλλά και δύσκολος τους μήνες του χειμώνα», λέει στο iefimerida.gr, ο πρόεδρος του νησιού Ανδρέας Χαρχαλάκης. «Αναζητάμε πολύτεκνες οικογένειες, για να “αναστήσουμε” το νησί μας. Να μην σβήσει. Να μην ερημωθεί. Πριν από λίγες ημέρες εγκαταστάθηκαν στα Αντικύθηρα τρία μικρά παιδιά με τους γονείς τους, οι οποίοι έχουν καταγωγή από το νησί και ο τόπος ζωντάνεψε. Εμείς έχουμε ανάγκη από τρεις νέες οικογένειες, πολύτεκνες για να γίνουν τα Αντικύθηρα ζωντανά και γεμάτα παιδικές φωνές. Όπως ήταν και πριν από τέσσερις δεκαετίες όταν πήγαινα εγώ σχολείο. Τότε στο νησί επάνω ζούσαν περίπου 300 άτομα. Οι ειδικότητες των ανθρώπων που αναζητάμε είναι φούρναρης, οικοδόμος, ψαράς αλλά και κτηνοτρόφος. Αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο στα Αντικύθηρα».
Τα Αντικύθηρα ή Τσιριγότο (εκ του ενετικού Cerigotto), ή Cecerigo, στην αρχαιότητα η Αίγιλα, είναι ένα νησί μικρής έκτασης, μόλις 24 τετραγωνικών χλμ. στο πέρασμα ανάμεσα στα Κύθηρα και την Κρήτη. Είναι ευρέως γνωστά καθώς στα νερά του νησιού εντοπίστηκε σε ναυάγιο ο Εφηβος των Αντικυθήρων και ο παράξενος μηχανισμός των Αντικυθήρων.
Κατά την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου τα Αντικύθηρα βρέθηκαν υπό ιταλική και γερμανική κατοχή. Μάλιστα το 1943 οι Ναζί έδιωξαν όλους τους κατοίκους του νησιού. Ηθελαν να έχουν οι ίδιοι τον απόλυτο έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής προκειμένου να αποκόψουν τις συμμαχικές δυνάμεις. Αργότερα, κατά την περίοδο του εμφυλίου και έως το 1964 το νησί είχε μετατραπεί σε τόπο εξορίας.
Στις αρχές του 20ου αιώνα το νησί υπαγόταν στην επαρχία Κυθήρων η οποία τότε με τη σειρά της υπαγόταν στον νομό Αργολίδας και Κορινθίας, ήταν κοινότητα και εκεί ζούσαν 334 κάτοικοι. Σήμερα η εικόνα είναι αποκαρδιωτική, αφού οι περισσότεροι ντόπιοι το έχουν εγκαταλείψει.
Να ξαναζωντανέψουν το μικρό νησί τους προσπαθούν οι μόλις 24 κάτοικοι στα Αντικύθηρα.
Η απόφαση της Μητρόπολης Κυθήρων και Μονεμβασιάς, η οποία σε συνεργασία με το δήμο και την τοπική κοινότητα δίνει επίδομα 500 ευρώ στέγη αλλά και τρόφιμα σε πολύτεκνες οικογένειες για να εγκατασταθούν στο μικρό νησί του Αιγαίου, ζωντάνεψε ξανά τις ελπίδες των ελάχιστων κατοίκων του νησιού.
«Ο τόπος μας είναι πολύ όμορφος αλλά και δύσκολος τους μήνες του χειμώνα», λέει στο iefimerida.gr, ο πρόεδρος του νησιού Ανδρέας Χαρχαλάκης. «Αναζητάμε πολύτεκνες οικογένειες, για να “αναστήσουμε” το νησί μας. Να μην σβήσει. Να μην ερημωθεί. Πριν από λίγες ημέρες εγκαταστάθηκαν στα Αντικύθηρα τρία μικρά παιδιά με τους γονείς τους, οι οποίοι έχουν καταγωγή από το νησί και ο τόπος ζωντάνεψε. Εμείς έχουμε ανάγκη από τρεις νέες οικογένειες, πολύτεκνες για να γίνουν τα Αντικύθηρα ζωντανά και γεμάτα παιδικές φωνές. Όπως ήταν και πριν από τέσσερις δεκαετίες όταν πήγαινα εγώ σχολείο. Τότε στο νησί επάνω ζούσαν περίπου 300 άτομα. Οι ειδικότητες των ανθρώπων που αναζητάμε είναι φούρναρης, οικοδόμος, ψαράς αλλά και κτηνοτρόφος. Αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο στα Αντικύθηρα».
Τα Αντικύθηρα ή Τσιριγότο (εκ του ενετικού Cerigotto), ή Cecerigo, στην αρχαιότητα η Αίγιλα, είναι ένα νησί μικρής έκτασης, μόλις 24 τετραγωνικών χλμ. στο πέρασμα ανάμεσα στα Κύθηρα και την Κρήτη. Είναι ευρέως γνωστά καθώς στα νερά του νησιού εντοπίστηκε σε ναυάγιο ο Εφηβος των Αντικυθήρων και ο παράξενος μηχανισμός των Αντικυθήρων.
Κατά την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου τα Αντικύθηρα βρέθηκαν υπό ιταλική και γερμανική κατοχή. Μάλιστα το 1943 οι Ναζί έδιωξαν όλους τους κατοίκους του νησιού. Ηθελαν να έχουν οι ίδιοι τον απόλυτο έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής προκειμένου να αποκόψουν τις συμμαχικές δυνάμεις. Αργότερα, κατά την περίοδο του εμφυλίου και έως το 1964 το νησί είχε μετατραπεί σε τόπο εξορίας.
Στις αρχές του 20ου αιώνα το νησί υπαγόταν στην επαρχία Κυθήρων η οποία τότε με τη σειρά της υπαγόταν στον νομό Αργολίδας και Κορινθίας, ήταν κοινότητα και εκεί ζούσαν 334 κάτοικοι. Σήμερα η εικόνα είναι αποκαρδιωτική, αφού οι περισσότεροι ντόπιοι το έχουν εγκαταλείψει.
