“Στείλε μου όταν φτάσεις”. “Να προσέχεις”. Τέτοιου είδους μηνύματα χρησιμοποιούν κοντινοί μας άνθρωποι, για να εκφράσουν την ανησυχία, το ενδιαφέρον τους, την έγνοια τους για τον συνάνθρωπο, το φίλο, τον σύντροφο, το παιδί, το γονέα τους. Πρόκειται για διάφορες πτυχές της συναίσθησης ενός κίνδυνου ή συμπτώματα αγάπης απλώς σε τελική ανάλυση.
Κάτι παρεμφερές επεδίωξε να πράξει και το Υπουργείο Μεταφορών αποστέλλοντας μαζικά sms στα κινητά τηλέφωνα των πολιτών με τα οποία υπενθύμιζε τον κίνδυνο των τροχαίων ατυχημάτων, που σύμφωνα με το Υπουργείο, κόστισε τη ζωή σε 14 άτομα, κατά το περσινό ανάλογο τριήμερο.
Συγκεκριμένα το μήνυμα έγραφε με κεφαλαία γράμματα “Το περσινό τριήμερο της 28ης, 14 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην άσφαλτο.” Και συνεχίζει προσθέτοντας “Αν αγαπάς την οικογένειά σου, προσοχή στον δρόμο. Υπουργείο Μεταφορών“
Το Υπουργείο, στην ουσία με έναν επιθετικά συμβουλευτικό τρόπο έρχεται να εισβάλλει επικαλούμενο την ιδέα οικογένειας και τους δεσμούς αγάπης που τη στοιχειοθετούν, στον πλέον προσωπικό χώρο κάθε πολίτη σήμερα. Στο κινητό του.
Αν λογιστεί κατά μόνας η κίνηση του Υπουργείου, πρόκειται για μια έξυπνη παρέμβαση με αρκετά προσωπικό χαρακτήρα στον πολίτη. Ωστόσο, για αρκετούς παραλήπτες το μήνυμα δεν αναγνώστηκε αμιγώς κατ’ αυτόν τον τρόπο. Εξάλλου, οι κινήσεις ενός Υπουργείου, ιδίως ενός που έχει “ράμματα στη γούνα του” δεν διαβάζονται εν κενώ και χωρίς να τοποθετηθούν σε κάποιο ευρύτερο συγκείμενο.
Έτσι λοιπόν, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με κεντρικό πρόταγμα τον συμψηφισμό της στάσης που επιδεικνύει το Υπουργείο Μεταφορών στο μήνυμα με τη στάση του στην τραγωδία των Τεμπών.
Υπενθυμίζεται ότι ο κυρίως νέος πληθυσμός που σκοτώθηκε στην τραγωδία, επέστρεφε από ένα τριήμερο σαν και αυτό που έπεται. Η δε τότε ηγεσία του Υπουργείου Μεταφορών απέδειξε ότι μάλλον δεν ενδιαφερόταν για τις υποδομές ή τους ανθρώπινους πόρους, ειδάλλως θα επιβεβαίωνε ότι αγαπάει τους πολίτες που υπηρετεί.
Ωστόσο, τα τροχαία ατυχήματα και το δυστύχημα των Τεμπών συναντώνται στον κοινό παρονομαστή ατομικής ευθύνης. Των πολιτών από τη μια και του κράτους από την άλλη.
Το κράτος από τη μια καλεί τους πολίτες να επιδείξουν την ατομική τους υπευθυνότητα, προκειμένου να αποδείξουν τα συναισθήματά τους προς την οικογένεια.
Από την άλλη, το κράτος καλείται μέσω της ατομικής του ευθύνης να αποδείξει όχι μόνο την ηθική του στάση έναντι των πολιτών που εντέλλεται να υπηρετεί, αλλά και τη συνταγματική του υποχρέωση να διαφυλάξει τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών του. Με πρώτο απ’ όλα το δικαίωμα στη ζωή, προστατεύοντας τους δηλαδή άμεσα από το θάνατο.
Εκτός αυτών όμως η πρόκριση της ατομικής ευθύνης ενέχει και μια άλλη έκφανση διόλου προβληματική. Με βάση αυτή προσεγγίστηκε το δυστύχημα σε πρώτη από το Υπουργείο Μεταφορών και την κυβέρνηση εν γένει επιρρίπτοντας τις ευθύνες του δυστυχήματος στην ατομική ανευθυνότητα και το ανθρώπινο λάθος του σταθμάρχη το μοιραίο βράδυ, στην απόπειρα να παρακωλυθεί η διαδικασία της απόδοσης των πολιτικών ευθυνών του δυστυχήματος.
