Δεν θα επανατοποθετηθώ επί μακρόν, για το θέμα της επικύρωσης του Τουρκολυβικού μνημονίου από το Κοινοβούλιο της Βεγγάζης
Αυτές τις δυο μέρες λέχθηκαν και γράφτηκαν πολλά, τόσο από αδαείς, όσο και από εξαιρετικούς γνώστες της εξωτερικής μας πολιτικής και των γεωστρατηγικών μηχανισμών και ζητημάτων, που εκ των ενόντων μπαίνουν στο τραπέζι.
Κοινός παρονομαστής όλων σχεδόν των τοποθετήσεων, η ανάγκη η Ελλάδα να αντιδράσει.
Να αφήσει κατά μέρος τον ψοφοδεή και παθητικό ρόλο ενός Κράτους, που λειτουργεί ως παρακολούθημα των ενεργειών άλλων και να προτάξει όχι λεκτικά και αδιέξοδα – όπως συνήθως κάνει – αλλά έμπρακτα και στο πεδίο, το δίκαιο των επιλογών της, που καταφανώς συμβαδίζουν με το Διεθνές δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας…
Κομβικές επιλογές…
Η συμφωνία για την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή δημοκρατία και την Αίγυπτο και η άσκηση του μονομερούς απόλυτου και αποκλειστικού δικαιώματός της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.
Οτιδήποτε λιγότερο, προφανώς και δεν συνάδει με την έννοια της προάσπισης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και των Εθνικών μας δικαίων. Ακόμα και αυτή η διαδικασία πόντισης του καλωδίου με το προσβλητικό (προς όλους εμάς) παιχνίδισμα ανάμεσα σε έννοιες όπως “ενημέρωση” ή “αδειοδότηση”, απλά αποδεικνύει, πως δυστυχώς δεν τολμούν να διεκδικήσουν το Εθνικά αυτονόητο, καταφεύγοντας σε σχοινοβασία “πολιτικάντικων εννοιοπλασιών”, κοινώς βαφτίζοντας το κρέας ψάρι, στην προσπάθειά τους να καταδείξουν με τις γεμάτες έπαρσης και εθνικής πλειοδοσίας ρήσεις τους, πως κάνουν καλά τη δουλειά τους
Περιμένω όπως όλοι, όχι ενέργειες εν θερμώ, αλλά λελογισμένες κινήσεις Εθνικής αυτογνωσίας και αυθυπαρξίας, που θα στέλνουν μήνυμα αποφασιστικότητας του πολιτικού μας συστήματος εν συνόλω… κι όχι μόνο της κυβέρνησης… γιατί τότε κ μόνο τότε, είναι βέβαιο πως το μήνυμα θα παραδοθεί στον αποδέκτη του με τη μέγιστη δυνατή πειθώ…..!
