Η αποστολή της φρεγάτας Belharra, της φρεγάτας ΨΑΡΑ και των δύο F-16 «Ζεύς» στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου δεν είναι μια απλή στρατιωτική κίνηση. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι πράξη εθνικής συνέπειας. Είναι πράξη αποκατάστασης της αυτονόητης αποτρεπτικής μας παρουσίας εκεί όπου ο Ελληνισμός δοκιμάζεται διαχρονικά.
Η Κύπρος δεν είναι μια «μακρινή υπόθεση». Είναι η δεύτερη πατρίδα του έθνους μας. Και η διαφύλαξη της ασφάλειάς της δεν είναι επιλογή. Είναι καθήκον.
Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε κλιμακούμενες απειλές στην ευρύτερη περιοχή. Επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αστάθεια που εκτείνεται από τη Λιβύη μέχρι τη Μέση Ανατολή, υβριδικές μορφές πίεσης που δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Όταν οι ενδείξεις δείχνουν αυξημένο ρίσκο, η ευθύνη μιας σοβαρής πολιτείας είναι να προετοιμάζεται και να προλαμβάνει.
Η Belharra και η ΨΑΡΑ δεν βρίσκονται εκεί για επίδειξη σημαίας. Βρίσκονται για αποτροπή. Για επιτήρηση. Για διασφάλιση θαλάσσιων ζωνών, ενεργειακών διαδρομών και εθνικής κυριαρχίας. Τα F-16 «Ζεύς» δεν πετούν για εντυπωσιασμό. Πετούν για να ενισχύσουν την αεράμυνα, για να στείλουν καθαρό μήνυμα επιχειρησιακής ετοιμότητας, για να διαμορφώσουν ισορροπία ισχύος.
Σε μια περίοδο όπου οι γεωπολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται ταχύτατα, η χώρα οφείλει να κινείται έγκαιρα και προληπτικά. Όχι κατόπιν εορτής. Όχι όταν η απειλή έχει ήδη εκδηλωθεί. Η σταθερή εθνική γραμμή για ενεργή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και για αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας ως πυλώνα σταθερότητας αποτυπώνεται πλέον έμπρακτα.
Η αποτροπή δεν είναι ρητορική. Είναι ισχύς. Είναι ετοιμότητα. Είναι συμμαχίες. Είναι αποφασιστικότητα. Και σήμερα η Ελλάδα δείχνει ότι διαθέτει όλα τα παραπάνω.
Δεν επιδιώκουμε ένταση. Δεν επιδιώκουμε σύγκρουση. Αλλά δεν επιτρέπουμε και καμία σκιά αμφισβήτησης στην ασφάλεια του Κυπριακού Ελληνισμού.
Γιατί τα έθνη που σέβονται την ιστορία τους, προστατεύουν το μέλλον τους.
