Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, οι μαθήτριες και οι μαθητές του Καλλιτεχνικού σχολείου θα έρθουν αντιμέτωποι με πολύωρα κενά στο ωρολόγιο πρόγραμμά τους, εξαιτίας της μη έγκαιρης και πλήρους στελέχωσης του σχολείου με το απαραίτητο εκπαιδευτικό προσωπικό και, κυρίως, με εκπαιδευτικούς των ειδικοτήτων χορού και θεάτρου. Η κατάσταση αυτή όχι μόνο υπονομεύει τον καλλιτεχνικό χαρακτήρα του σχολείου, αλλά στερεί από τους μαθητές βασικά μορφωτικά δικαιώματα.
Το Καλλιτεχνικό Σχολείο Κοζάνης δεν αποτελεί εξαίρεση. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης να αντιμετωπίζει τη μόρφωση των παιδιών ως «κόστος» και τη στελέχωση των σχολείων με εκπαιδευτικούς ως πεδίο περικοπών και «εξοικονόμησης». Η ΑΣΕ στην ΕΛΜΕ Κοζάνης αντιτάσσεται στην παγίωση της υποβάθμισης, στην αποδιοργάνωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και σε κάθε προσπάθεια περιορισμού των μορφωτικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Λίγο πριν από το χτύπημα του πρώτου κουδουνιού, η κυβερνητική προπαγάνδα περί «κανονικότητας» και «σύγχρονου σχολείου» καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα. Φέτος πραγματοποιήθηκαν μόλις 5.500 μόνιμοι διορισμοί, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στις φετινές συνταξιοδοτήσεις, ενώ είχαν εξαγγελθεί οι διπλάσιοι διορισμοί. Το Υπουργείο έχει προσλάβει περίπου 30.000 αναπληρωτές στην πρώτη φάση, αφήνοντας ακάλυπτα περισσότερα από 15.000 κενά, τα οποία μεταφράζονται σε δεκάδες χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κοζάνης, όπου κατά την Α΄ φάση προσλήφθηκε μόλις ένας αναπληρωτής δραματικής τέχνης. Οι ανάγκες, όμως, παραμένουν πολύ μεγαλύτερες.
Με βάση τη συνήθη πλέον πρακτική, μεγάλο μέρος των κενών είτε παραμένει ακάλυπτο για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς, είτε καλύπτεται αποσπασματικά. Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο που αδυνατεί να προσφέρει στους μαθητές του την εκπαίδευση που δικαιούνται.
Ιδιαίτερα προβληματική είναι η επιλογή του Υπουργείου να καλύπτει πάγιες ανάγκες των μαθημάτων χορού και θεάτρου με καθεστώς ωρομισθίας, δηλαδή με φθηνή και ελαστική εργασία, χωρίς τα αντίστοιχα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Οι ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης, συχνά με ωράρια που προσεγγίζουν τη μερική ή ακόμη και την πλήρη απασχόληση. Ωστόσο, προσλαμβάνονται κατά κανόνα με μεγάλη καθυστέρηση, δεν αμείβονται για αργίες και διακοπές και, σε πολλές περιπτώσεις, οι αποδοχές τους καταβάλλονται μήνες μετά την έναρξη της εργασίας τους. Οι όροι αυτοί λειτουργούν αποτρεπτικά, ιδιαίτερα για εκπαιδευτικούς που καλούνται να μετεγκατασταθούν ή να διανύουν καθημερινά μεγάλες αποστάσεις για να εργαστούν. Έτσι δημιουργείται σοβαρός κίνδυνος οι θέσεις αυτές να παραμένουν ακάλυπτες, όχι επειδή δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί, αλλά επειδή το Υπουργείο επιλέγει να τους προσφέρει απαράδεκτους όρους εργασίας.
Τις συνέπειες αυτής της πολιτικής τις βιώνει ολόκληρη η σχολική κοινότητα:
-Οι μαθητές και οι μαθήτριες, με την αποδιοργάνωση του σχολικού προγράμματος και τα πολλαπλά κενά μέσα στην ημέρα.
-Ο καλλιτεχνικός χαρακτήρας του σχολείου, καθώς οι μαθητές, οι οποίοι έχουν επιλέξει το συγκεκριμένο σχολείο και έχουν εισαχθεί σε αυτό κατόπιν εξετάσεων, κινδυνεύουν να στερηθούν πολύτιμες ώρες διδασκαλίας στα αντικείμενα που επέλεξαν να σπουδάσουν.
-Οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι καλούνται να λειτουργήσουν μέσα σε ένα διαρκώς πιο πιεστικό και αποδιοργανωμένο σχολικό περιβάλλον, με αυξημένες απαιτήσεις και παραβίαση στην πράξη του παιδαγωγικού και εργασιακού τους ρόλου.
Αντί για ουσιαστική κάλυψη όλων των κενών, το Υπουργείο επιδιώκει να παρουσιάσει μια εικόνα «κανονικότητας», χρησιμοποιώντας πρακτικές που απλώς κρύβουν το πρόβλημα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι:
-Η απλή επιτήρηση των μαθητών κατά τις ώρες των κενών τους από εκπαιδευτικούς άλλων ειδικοτήτων, οι οποίοι προφανώς δεν μπορούν να καλύψουν το μαθησιακό κενό που δημιουργείται. Η πρακτική αυτή δεν αποτελεί λύση στην έλλειψη εκπαιδευτικών. Αντίθετα, υποβαθμίζει τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και επιβαρύνει τους εκπαιδευτικούς με καθήκοντα που δεν αντιμετωπίζουν την πραγματική ανάγκη.
-Η εκ περιτροπής διδασκαλία μαθημάτων, με ορισμένα τμήματα να διδάσκονται ένα μάθημα κατά το Α΄ τετράμηνο και άλλα κατά το Β΄, ώστε τελικά όλοι να διδαχθούν αποσπασματικά και ανεπαρκώς.
-Η μερική διδασκαλία μαθημάτων, κατά την οποία το μάθημα διδάσκεται λιγότερες ώρες εβδομαδιαίως από όσες προβλέπονται, καταστρατηγώντας ακόμη και το ωρολόγιο πρόγραμμα που το ίδιο το Υπουργείο έχει θεσπίσει.
Στην ουσία, από τη μία πλευρά οι μαθητές στερούνται τη συστηματική διδασκαλία ακόμη και βασικών διδακτικών αντικειμένων των κατευθύνσεων που επέλεξαν και, από την άλλη, οι εκπαιδευτικοί εξοντώνονται εργασιακά για να καλυφθούν όπως-όπως οι ανάγκες.
Και όλα αυτά στο όνομα της «εξοικονόμησης» και του «συμμαζέματος», όταν η μόρφωση των παιδιών αντιμετωπίζεται ως κόστος. Κόστος θεωρείται, φαίνεται, και η αξιοπρεπής στέγαση των μαθητών. Το Καλλιτεχνικό Σχολείο Κοζάνης καλείται να λειτουργήσει σε ακατάλληλες συνθήκες, με λυόμενες αίθουσες – κοντέινερ. Κόστος θεωρείται και η εξασφάλιση της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής, η οποία παρουσιάζει τραγικές ελλείψεις ακόμη και σε βασικά αναλώσιμα. Η κατάσταση αυτή έχει επιδεινωθεί μετά την κατάργηση των σχολικών επιτροπών, αφήνοντας τα σχολεία αντιμέτωπα με ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες στην κάλυψη των καθημερινών αναγκών τους, μετακυλίοντας το κόστος στους μαθητές, στις οικογένειές τους και στους εκπαιδευτικούς.
Απαιτούμε:
✓ Άμεση κάλυψη όλων των κενών σε χορό και θέατρο, με προσλήψεις αναπληρωτών πλήρους ωραρίου και μόνιμους διορισμούς στις αντίστοιχες ειδικότητες.
✓ Μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών όλων των ειδικοτήτων, ώστε να καλυφθούν όλες οι εκπαιδευτικές ανάγκες και να λειτουργούν τα σχολεία με βάση τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των μαθητών.
✓ Πλήρη σεβασμό στο διδακτικό ωράριο και στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών, χωρίς καμία ανοχή στην εργασιακή εξόντωση και στην κάλυψη των ελλείψεων με «μπαλώματα».
✓ Άμεση εξασφάλιση κατάλληλης σχολικής στέγης και της απαραίτητης υλικοτεχνικής υποδομής για την ασφαλή και αξιοπρεπή λειτουργία του Καλλιτεχνικού Σχολείου Κοζάνης με ευθύνη του κράτους.
Η μόρφωση των παιδιών μας δεν είναι κόστος, δεν είναι εμπόρευμα και δεν παζαρεύεται!
ΑΣΕ Κοζάνης,
Κοζάνη, 9 Σεπτεμβρίου 2026
