Ανακοινώθηκαν μέτρα, αρμοδίως, με παρεμβάσεις στους servicers, καθιερώνοντας νέο πλαίσιο ρύθμισης στις δανειακές συμβάσεις. Η ισχύς του θα είναι άμεση.
Μακρύς όμως θα είναι ο χρόνος διαπραγμάτευσης της ρύθμισης των δανείων και παράλληλα οι τόκοι θα τρέχουν υπέρ των funds (servicers). Του δανειστή καλύτερα. Και αυτό λόγω των υπό καθιέρωση, δια νόμου, δεσμευτικών, έστω, προθεσμιών, μετά την υποβολή σχετικής προς τούτο αίτησης, από τον δανειολήπτη. Η δε ολοκλήρωση της ρύθμισης θα απαιτεί εξάμηνη συνολικά διάρκεια.
[1] Ο δανειστής ήδη γνωρίζει καλώς την θέση του, για την ρύθμιση, αφού αυτός έχει στα χέρια όλα τα της δανειακής σύμβασης με τον δανειολήπτη. Γνωρίζει το οφειλόμενο κεφάλαιο, τους τόκους, τους ανατοκισμούς, τα έξοδα κ.λ.π. μέχρι την ημερομηνία της υποβολής αυτής της προβλεπόμενης αίτησης για ρύθμιση από τον δανειολήπτη, αλλά θα καθυστερεί την τακτοποίηση της αίτησης ως το τέλος του καθορισθέντος εξαμήνου αυτού, εσκεμμένα, ώστε να τρέχουν οι τόκοι και να μεγαλώνει το χρέος. κατά τον δανειστή (ή τον servicer), που μπορεί να είναι ανεκκαθάριστο, σε βάρος του δανειολήπτη, που πρέπει αυτός, ο δανειολήπτης, να αναζητήσει πρώτα τους «τζερεμέδες» που του επιβλήθηκαν ώστε να υποβάλλει στη συνέχεια την εν λόγω ρύθμισης. Αλλιώς «την πάτησε».
Κατά την διάρκεια τώρα του εξαμήνου, που η αλληλογραφία αυτών, δανειολήπτη και δανειστή (fund) θα βρίσκεται σε εξέλιξη μέχρι την αποδοχή της ρύθμισης , οι τόκοι θα τρέχουν. Δεν αναστέλλονται, εκτός του χρόνου που ο δανειολήπτης ζητεί εγγράφως κάποιες πληροφορίες από τον δανειστή.
Ο δανειστής, πρέπει να πούμε, θα απαντήσει στην παραπάνω αίτηση χωρίς βιασύνη (δια νόμου), εντός τριμήνου αν και γνωρίζει από την αρχή το οφειλόμενο ποσό, όπως αναφέρθηκε. Η απάντηση του θα είναι ίσως περίεργη ή αρνητική ως προς το περιεχόμενο της αίτησης του δανειολήπτη.
Ο δανειολήπτης θα πρέπει να απαντήσει και εκείνος ανάλογα, σε ένα (1) μήνα όμως και όχι σε τρείς (3) μήνες, όπως ο δανειστής (fund ) μέσω του servicer.
Τέλος, η όλη η διαδικασία για το «πως και το γιατί» ολοκληρώνεται σε έξη (6) μήνες.
Και για να προχωρήσει ο δανειστής στην αποδοχή της διμερούς ρύθμισης με τον δανειολήπτη, ζητεί ως προκαταβολή το 15% της οφειλής, σύμφωνα με το προτεινόμενο πλαίσιο.
Σε περίπτωση τελικά άρνησης ρύθμισης από τον δανειολήπτη, με βάση την πρόταση του δανειστή (servicer), η υπόθεση οδηγείται στη διαταγή πληρωμής που για να επιτευχθεί αυτή υποβάλλεται το αίτημα έκδοσης της από δικηγόρο του δανειστή και εγκρίνεται χωρίς εξέταση του περιεχομένου, εκκαθαρισμένου ή ανεκαθάριστου χρέους και όχι από δικαστή.
Τώρα, στην περίπτωση πλειστηριασμού, προβλέπεται τρείς (3) μήνες προ αυτού, ο δανειστής (servicer) να υποβάλλει στον δανειολήπτη πρόταση για συμβιβασμό, πάνω στο εκκαθαρισμένο ή στο τυχόν ανεκαθάριστο ποσό της οφειλόμενης (;) δανειακής σύμβασης που τον βαρύνει. Λαμβάνει όμως υπόψιν την οικονομική κατάσταση του δανειολήπτη. Κάθε πρόταση ρύθμισης θα πρέπει να είναι τεκμηριωμένη , έγγραφη και κατάλληλη. Βιώσιμη δε με σαφή αναφορά στα εισοδήματα του δανειολήπτη.
Αν η οφειλή , ας πούμε, ανέρχεται στα 50.000 ευρώ και το μηνιαίο εισόδημα του δανειολήπτη είναι π.χ. 1.000 ευρώ και είναι αυτός οικογενειάρχης με ένα ανήλικο παιδί, χωρίς καταβολή ενοικίου, ο διαμεσολαβητής, που ορίζεται, μπορεί να προτείνει και να πετύχει κούρεμα 30-50% του χρέους ; Δεν προβλέπεται. Όμως αυτό περίμεναν οι δανειολήπτες να εξαγγελθεί. Επαφίεται στην διάθεση του fund (servicer).
Τέλος, οι δανειολήπτες περίμεναν αγωνιωδώς, τόσα χρόνια, να νομοθετηθεί η αποπληρωμή των δανειακών των συμβάσεων προς τα funds, με το τίμημα όμως της αγοράς αυτών των συμβάσεων από τις τράπεζες (για τιτλοποίηση των ) και όχι επί όλου του διαμορφωμένου ποσού οφειλής που είχε προκαθορίσει η τράπεζα πριν από την πώληση και με πανωτόκια που έπρεπε να περιοριστούν όπως η απόφαση 6/2026 της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου καθ ότι η διαφορά καλύφθηκε από το κράτος με τις ανακεφαλαιοποιήσεις που έλαβε η τράπεζα γι αυτόν τον σκοπό, υπέρ των δανειοληπτών. Ακόμα δε και με τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών ( ως το άρθρο 27 του ν. 4172/2013 ). Δυστυχώς όμως.
Παρ όλα αυτά λέμε, με ευχαρίστηση κιόλας, ότι σ αυτό το πλαίσιο υπάρχουν και κάποια θετικά σημεία προς όφελος του δανειολήπτη.
Τελικά από τα αναφερόμενα, ως άνω, ποιος ωφελείται περισσότερο. Ο δανειστής ή ο δανειολήπτης ;
( Νομίζουμε ότι το ανακοινωθέν αυτό πλαίσιο κατέστη πρώτα γνωστό, σε διαβούλευση, με τους δανειστές και τους servicers οι οποίοι συναίνεσαν επ αυτού του περιεχομένου ).
